จวนเหอหนาน ห้องหนังสือ
เหอจือหานมองเหอซื่ออวี่ที่นั่งอยู่ตรงนั้น กอดอกเชิดหน้าเล็กน้อย "ฝึกเลย!"
เหอซื่ออวี่กระพริบตาปริบ ๆ ท่าทางไม่เข้าใจ "สามน้องชายไม่สอนข้าหรือ"
"แค่ฝึกอักษร ยังต้องให้ข้าสอนทั่วถึงทุกขั้นอีกหรือ?" เหอจานทำหน้าคลื่นไส้
เหอซื่ออวี่หลับตาลง น้ำเสียงหม่นหมอง "แต่พี่สะใภ้สอนข้าอย่างละเอียดนะ สามน้องชายถ้าไม่ถนัดสอน ข้าไปหาพี่สะใภ้ก็แล้วกัน พี่สะใภ้บอกว่าพรุ่งนี้เรื่องสำคัญเหลือเกิน ข้าทำให้ท่านกั๋วกงหม้อยศักดิ์ไม่ได้ ถ้าข้าไปหาเขา เขาต้องช่วยข้าแน่นอน"
"นั่งลง" เขาจือหานกดไหล่เหอซื่ออวี่ กัดฟันพูด "ได้ ข้าจะสอนเจ้า!"
เขาจับหลังมือเหอซื่ออวี่ เพียงสัมผัสเท่านั้น เหอซื่ออวี่ก็หลบแขนไปปัดหินหมึกที่อยู่ข้าง หมึกหกเลอะโต๊ะ
"เจ้า……" เขาจือหานเห็นก็โกรธแทบบ้า
"สามน้องชาย เจ้าอะไม่อยากกับข้า ก็ไม่ต้องฝืนหรอก ข้ารู้ว่าข้าโง่ เขียนช้า……"
"ข้าไม่บอกว่าไม่ช่วยเจ้า แล้วเจ้าจะ ร้องไห้ทำไม? ผู้ชายเกลั่งจะร้องไห้อะไร?" เขาจือกานกำลังจะระเบิด
เหอซื่ออวี่ชะโจส่องไปทางหน้าต่างาห รเห็นชายคนนั้นจากไปแล้ว จึงยืนขึ้น อย่างสงบ "สามน้อง เหล่เจ้ามัววุ่น ไปเก็บกวาดก่อนเถอะ ที่นี่รกขนาดนี้ หนังสือทำอะไรไม่ได้ แน่นอน ข้าไม่ได้ไม่อยากช่วยเก็บ พี่นี่คือห้องเรียนของเจ้า ข้าเก็บเองไม่สะดวก ถ้าหายของไม่รู้ว่า ข้าจะชฟ้อแเจะ ๆ เพราะก้ว่า"