ในคฤหาสน์หรูหลังหนึ่ง แพทย์กว่าสิบคนห้อมล้อมชายหนุ่มคนหนึ่งอย่างชุลมุนวุ่นวาย ไม่รู้จะเริ่มลงมือจากตรงไหนก่อน
บุรุษวัยกลางคนซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นมองภาพนั้น สายตาเยียบเย็นเอ่ยว่า “เพียงแค่ไข้เล็กน้อยเท่านี้ พวกเจ้าก็รักษาไม่ได้หรือ”
“ฝ่าบาท กระหม่อมตรวจชีพจรให้ท่านชายน้อยแล้ว ท่านไม่มีโรคใด ๆ เลย ไข้นี้มาโดยไม่ทราบสาเหตุ กระหม่อมลองทุกวิธีแล้วก็ลดไข้ไม่ได้เจ้าค่ะ!” แพทย์คนหนึ่งเอ่ยขึ้น “หรือว่า จะให้เอาน้ำเย็นมาช่วยลดไข้ให้ท่านชายน้อยก่อน บางทีท่านอาจหายเองก็เป็นได้เจ้าค่ะ”
“หมอเถื่อนกลุ่มหนึ่ง ไร้ค่าเป็นที่สุด!” ผิงอ๋องโกรธจัด “คนมา พาพวกมันออกไป ไล่ให้มันไปให้พ้น ๆ ไป!”
แพทย์ทั้งหลายได้ยินผิงอ๋องเอ่ยเช่นนั้น ใจที่แขวนอยู่ก็ผ่อนคลายลงในที่สุด
เพียงแค่ไล่ให้ไป ไม่ได้สั่งให้ตาย ช่างดีเสียเหลือเกิน!
นับตั้งแต่ผิงอ๋องพิการ อารมณ์ก็ยิ่งฉุนเฉียวรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะในระยะหลายปีที่ผ่านมา เพียงแค่ไม่ระวังก็ฆ่าคนตาย วิญญาณแค้นในจวนผิงอ๋องไม่รู้ว่ามีมากเท่าใดแล้ว
ยามนั้นเขาเป็นผู้มีโอกาสที่สุดในการชิงตำแหน่งนั้น ในเวลานั้นเขาสุภาพอ่อนโยน มีมารยาท กุลสตรีในเมืองทั้งเมืองล้วนอยากหมั้นหมายกับเขา แล้วจากใบหน้าของท่านชายผิงอ๋อง ก็พอจะเดาได้ว่าครั้งที่เขาเป็นบิดาในวัยหนุ่มนั้นงดงามเพียงใด ทว่าความโชคดีทั้งหลายกลับเริ่มสลายลงจากความโชคร้ายที่ขาทั้งสองข้างพิการนี้เอง
แพทย์ทั้งหลายยกกล่องยาของตนเอง แล้วคลานเอาตัวรอดออกจากสถานที่อันตรายนี้