“พี่สะใภ้รอข้าก่อน…”
เซียวซือเยวี่ยนลงจากรถม้าแล้วเดินไปยังเรือนของตน
เหอจือหานกระโดดลงจากรถม้า แล้วก้าวยาวๆ ตามหลังนางไป
เซียวซือเยวี่ยนหยุดฝีเท้า แล้วหันไปมองเหอจือหาน
เหอจือหานไม่คิดว่านางจะหยุดกะทันหัน จึงรีบหักรถฉุกเฉิน ถึงไม่ชนเข้ากับนาง
“เจ้าตามข้ามาทำสิ่งใดกัน?” เซียวซือเยวี่ยนเอ่ยขึ้น “บ่ายนี้เจ้าพักผ่อน อยากทำสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้น พรุ่งนี้ค่อยไปเรียนต่อที่สำนักศึกษาหงจื่อจ่าน”
“ข้าอยากอยู่กับพี่สะใภ้” พี่สะใภ้ดูเหมือนจะโกรธ เขาอยากจะเอาใจนาง
“ข้าต้องจัดการอำนาจจัดการบ้านเรือน ต้องดูแลร้านค้าอีก” ขณะที่เซียวซือเยวี่ยนพูด พ่อบ้านก็เดินเข้ามารายงานว่า มีพ่อบ้านฝ่ายต่างๆ หลายคนรออยู่ในห้องหนังสือตลอดเวลา
“เจ้าเห็นแล้ว ข้ายุ่งนัก เจ้าไปเล่นข้างๆ เสีย!” เซียวซือเยวี่ยนพูดจบก็หันหลัง เดินไปได้สองก้าวก็นึกขึ้นได้จึงหันกลับมาถลึงตาใส่เขา “เจ้าอยากเล่นแบบไหนก็เล่นแบบนั้น แต่อย่ามาสร้างปัญหาเพิ่มให้ข้าอีก ข้าทั้งวันไม่ต้องทำอะไร เอาแต่ปรนนิบัติเจ้าคนเดียว! เจ้าช่างเป็นตัวปัญหา!”
เหอจือหาน: “……”
เขาน้อยใจมองแผ่นหลังของเซียวซือเยวี่ยนเดินห่างไป
“ข้าที่ไหนเป็นตัวปัญหากัน? ก็พวกเขาพูดจาไม่เพราะ ข้าก็อยากแก้แค้นให้พี่สะใภ้ต่างหาก!”
เขาจะไม่มีวันยอมรับว่าที่ทำไปเพราะคำพูดเหล่านั้นทำให้เขากลัว
พอเขานึกว่าพี่สะใภ้จะจากบ้านไป พี่สะใภ้จะหย่ากับพี่ใหญ่ของเขา ต่อไปนางจะไปแต่งงานกับชายอื่น เขาก็โกรธจนอยากชกคน