เซียวซือเยวี่ยนส่งหมึกหินในมือให้จื่อซู แล้วกล่าวว่า "เก็บไว้ก่อนเถิด ไว้ค่อยมอบให้คุณชายรองอีกที"
"ฮูหยินดีต่อคุณชายรองยิ่งนัก หมึกหินของคุณชายใหญ่หาใช่ของธรรมดาไม่ ทุกชิ้นล้วนเป็นของเลอค่า" จื่อซูเอ่ยพลางรับมาอย่างระมัดระวัง
"ท่านพ่อข้าชอบสะสมหมึกหินที่สุด หมึกหินแบบนี้ท่านไม่มีสักร้อยก็แปดสิบชิ้น ไม่ขาดสักชิ้นหรอก ข้าจำได้ว่าหอ treasures ล่าสุดมีของดีจะประมูล หนังสือจดรายการไว้ว่ามีชุดคัมภีร์หายากของไช่เต้าจื่อทั้งชุด กับหมึกหินหยกม่วงชั้นยอดอีกหนึ่งก้อน พวกเจ้าสองคนพรุ่งนี้ช่วยข้าไปสักรอบ ซื้อมันมาให้ท่านพ่อข้า จะได้ไม่ให้ท่านเฒ่าแห่งตระกูลข้าอิจฉา ว่าข้าแย่งของท่านไปให้คนอื่น ไม่แยแสความรู้สึกของท่านเลย"
จื่อซูกับจื่อหลิงมองหน้ากันแล้วยิ้ม พากันรับคำ
"ฮูหยิน ยามนี้กลับห้องพักผ่อนดีหรือไม่เจ้าคะ ยังเช้าอยู่ บางทีจะให้ไปหาสาวเจ็ดหรือคุณชายน้อยมาคุยเป็นเพื่อนสักหน่อยไหมเพคะ?"
"หายากมีเวลาว่าง ออกไปเที่ยวเล่นกันเถิด จะได้ผ่อนคลายบ้าง" เซียวซือเยวี่ยนคิดถึงหนุ่มๆ รูปงามที่เรือนเงาสะท้อนขึ้นมา
"ฮูหยินหมายความว่าจะไปที่ใดกันเพคะ?" จื่อซูพอจะเดาได้ในใจ แต่ว่าหากไม่ฟังเซียวซือเยวี่ยนพูดออกมาเอง นางก็ยังไม่แน่ใจนัก
"เรือนเงาสะท้อนไง" เซียวซือเยวี่ยนก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปยังห้องพักของนาง "กลับห้องไปแต่งตัวเสียหน่อย ยังไงก็ต้องรักษาหน้าตาของจวนกั๋วกงอานไว้บ้าง"
จื่อซูกับจื่อหลิงสบตากัน จากนั้นก็รีบยกชายกระโปรงวิ่งตามไป
เรือนเงาสะท้อน เซียวซือเยวี่ยนพาจื่อซูจื่อหลิงเดินผ่านทางพิเศษสำหรับแขกผู้มีเกียรติ พวกนางเลี่ยงผ่านโถงใหญ่ เข้ามาทางอุโมงค์ลับ ขึ้นไปยังห้องข้างบนชั้นสอง