เซียวซือเยวี่ยนใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดฝ่ามือ แล้วทิ้งผ้านั้นลงด้วยสีหน้าแคลงใจ สายตาเยาะหยัน: "เจ้าไม่รู้หรือว่าทำไมข้าถึงตีเจ้า?"
เซียวเฉียวเยวี่ยลุกขึ้นจากพื้น พูดด้วยความโกรธเคือง: "ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร? ข้าเห็นว่าเจ้าได้ความรักจากอันกั๋วกงไม่เต็มที่ ก็เลยระบายอารมณ์ใส่พวกเราน้องสาวลูกพี่ลูกน้อง เจ้าใจร้ายเช่นนี้ ไม่แปลกที่อันกั๋วกงจะไม่ชอบเจ้า"
"เช่นนั้นก็แปลว่าข้าตีเจ้าผิดหรือ? เจ้าคิดว่าตัวเองลำบาก ตัวเองถูกกล่าวหา ตัวเองไม่ยอมรับ?" เซียวซือเยวี่ยนมองเซียวเฉียวเยวี่ยอย่างเย็นชา "ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง บัดนี้เจ้าจงสารภาพตามสัตย์จริง ยอมรับผิดเอง ข้ายังพอละเว้นให้เจ้าได้ หากเจ้ายังดื้อรั้นไม่เลิก ข้าจะให้เจ้าได้ลอกคราบกันวันนี้เลย"
โจวมั่วโม่เดินมาจากทางตรงข้าม กล่าวกับเซียวซือเยวี่ยน: "สาวใหญ่ ฮูหยินได้ยินว่าท่านกลับมาแล้ว จึงให้บ่าวเฒ่ามาดูแล ท่านคะ..."
"น้องสาวฝ่ายเรือนแม่ไม่เชื่อฟัง ข้าในฐานะพี่ใหญ่ก็สั่งสอนนางสักหน่อย ไม่เป็นไรกระมัง?" เซียวซือเยวี่ยนกล่าวเรียบๆ
"ย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว สาวใหญ่ย่อมเป็นสาวใหญ่ของสกุลเซียวตลอดไป การอบรมน้องๆ เป็นสิทธิของท่าน หากเกิดเรื่องอะไรก็มีฮูหยินคอยดูแลเอง" โจวมั่วโม่กล่าวยิ้มๆ "แต่ทว่าสาวใหญ่เพิ่งหายจากอาการป่วย อย่าได้โกรธจนเสียสุขภาพเพราะคนที่ไม่คู่ควรเลย เรื่องบางเรื่องให้ฮูหยินจัดการก็พอแล้ว"
"มั่วโม่พูดถูก ร่างกายข้าบอบบาง ไม่เหมาะที่จะโมโห งั้นข้าไปหามารดาก่อน" เซียวซือเยวี่ยนเดินออกห่างจากด้านข้างของเซียวเฉียวเยวี่ย