“อื้ม”
เมื่อได้คำยืนยันจากอันหราน เฉินกวนก็รู้ว่าเธอคงใส่กางเกงเรียบร้อยแล้ว จึงผลักประตูห้องน้ำเข้าไปอีกครั้ง
คว้าแขนข้างหนึ่งของอันหราน ประคองเอวเธอไว้ พาอันหรานเดินกะโผลกกะเผลกออกมา
จัดแจงให้เธอนั่งลงบนเตียงคนไข้เหมือนเดิม
“หรือว่า......”
เฉินกวนกำลังจะอ้าปากบอกว่า อย่าเพิ่งเล่นเกมเลย ไปเรียกพยาบาลมาดูข้อเท้าเธอไหม
แต่กลับเห็นอันหรานหยิบมือถือขึ้นมาทันที แล้วรีบเร่งว่า
“เฉินกวน รีบกดเร็ว ระบบตัดสินว่าเราออกจากเกมแล้วนะ
“แล้วฝั่งตรงข้ามก็ยั่วเราอีกแล้ว ต้องกลับไปฆ่าให้หนำใจ”
เฉินกวนยิ้มอย่างจนใจ มาถึงขนาดนี้แล้วยังสนใจแต่เกมอีก
แต่เขามองว่าอันหรานจดจ่อกับเกม ดูจะหน้าแดงน้อยลงกว่าเมื่อกี้ ในใจก็คิดว่าดีเหมือนกัน จะได้ไม่เขิน
แน่นอนว่าเขาไม่ได้เขินหรอก ส่วนใหญ่กลัวว่าอันหรานจะเขินมากกว่า
อย่างไรก็ตาม สายตาที่เฉินกวนมองอันหรานก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย รู้สึกเหมือนเห็นความลับของเธอแล้วยังไงอย่างนั้น
ยังไงซะ นี่ก็เป็นครั้งแรกในชีวิตจริงที่เขาเห็นสัตว์เทพตำนานแบบนี้
ในหัวก็อดนึกถึงภาพที่เห็นเมื่อกี้ไม่ได้......
ขาวผ่องเหมือนหยก ดูไม่ใช่ของที่ทำทีหลัง
‘น่าจะเป็นมาตั้งแต่เกิดมั้ง..?’ เฉินกวนคิดในใจ
“เฉินกวน รีบกดเร็ว” อันหรานรีบเตือน
“ได้ เดี๋ยวฉันพานายกลับไปฆ่าให้สะใจอีกรอบ คราวนี้เล็งเลนกลางกับจังเกิ้ลของฝั่งนั้นเลย”
เฉินกวนพูดยิ้ม ๆ
ดังนั้น เวลาต่อมาเฉินกวนก็พาอันหรานเล่นเกมทั้งบ่าย
จนถึงตอนพลบค่ำ อันเจี้ยนกั๋วก็ผลักประตูเข้ามาในห้องผู้ป่วยอีกครั้ง สองคนถึงได้วางมือถือลงอย่างเสียดาย
ที่มากับอันเจี้ยนกั๋วด้วย คือแม่บ้านวัยห้าสิบกว่า แต่งตัวเรียบร้อยดูทะมัดทะแมง มือถือปิ่นโตกับถุงเสื้อผ้าสะอาดสำหรับเปลี่ยนถุงใหญ่