เฉินกวนชะงักไปเล็กน้อย สายตามองไปที่ข้อเท้าที่พันผ้ากอซของเธออย่างเป็นธรรมชาติ แล้วถามว่า
“เดินไม่สะดวกเหรอ? งั้น...ผมไปเรียกพยาบาลให้ดีไหม?”
ถึงแม้เขาจะคิดว่า ถ้าได้ช่วยเธอถอดกางเกง เขาก็ไม่รังเกียจที่จะเป็นผู้ช่วยพยาบาลสักครั้ง
แต่เห็นได้ชัดว่าเรื่องแบบนี้ ได้แค่คิดในหัวเท่านั้น
“ไม่ต้อง ไม่ต้องเลย ฉันแค่จะเข้าห้องน้ำเล็กน่ะ...ไม่ต้องเรียกพยาบาลหรอก มันไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น”
อันหรานโบกมือปฏิเสธรัว ๆ หน้าสวยแดงซ่านขึ้นอีก “ก็แค่ขาขวา ยังออกแรงไม่ค่อยได้ เวลาลุกขึ้นจากเตียงอยากให้คุณช่วยพยุงหน่อย”
“ได้ สบายมาก”
เฉินกวนลุกขึ้นอย่างไม่อิดออด ยื่นแขนโอบหัวไหล่ของอันหราน มืออีกข้างประคองแขนเธอไว้ แล้วออกแรงเล็กน้อย พยุงเธอลุกขึ้นจากเตียงผู้ป่วย
เมื่อเข้าใกล้กัน กลิ่นหอมอ่อน ๆ เฉพาะตัวของสาววัยรุ่นก็ลอยมาแตะจมูกทันที
แถมอันหรานยังใส่ชุดคนไข้หลวม ๆ ปกเสื้อค่อนข้างหย่อนยาน จากมุมมองของเฉินกวนที่มองลงมาจากข้างบน ก็พอดีเห็นร่องลึกขาวเนียนที่ทำเอาหัวใจเต้นแรง
ความโค้งเว้าลึกนั่น ทำให้เฉินกวนนึกถึงความยืดหยุ่นและความอิ่มเต็มอันน่าตกใจ ตอนที่ช่วยผายปอดเธอบนลานหินช่วงบ่ายขึ้นมาทันที
‘อาหารที่บ้านน้าอัน คงดีเอาเรื่องเลยแฮะ...’
เฉินกวนคิดในใจพลางเลียริมฝีปาก แต่สายตากลับรีบดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว ไม่ให้อันหรานรู้ตัวว่าตัวเองเปิดหมด
เขาประคองอันหรานอย่างมั่นคง เลื่อนไปถึงหน้าห้องน้ำ จนถึงตรงนี้เขาถึงหยุดอย่างใส่ใจสุด ๆ แล้วถามย้ำอีกครั้ง