"นี่เขาเอ๋อเหมยซานนี่นา?" เฉินกวนมองแค่สองวินาทีก็ร้องอุทาน "เธอคือคนที่..."
คราวนี้ตกใจจริง ๆ
"ใช่แล้ว..."
อันหรานยิ้มแย้มเก็บมือถือกลับมา น้ำเสียงตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด
"ตอนนั้นฉันกับเพื่อนไปเที่ยวเขาเอ๋อเหมย พอขึ้นถึงยอดทองก็ถูกฝูงลิงร้ายล้อม
"ลิงพวกนั้นดุมาก ตรงเข้าแย่งกระเป๋า กระชากเสื้อหาขนม ฉันกับเพื่อนกลัวจนหน้าซีด หมอบกับพื้นไม่กล้าขยับ
"นายช่วยไล่ลิงให้พวกเรานั่นแหละ ยังจำได้ไหม?"
เฉินกวนพยักหน้า "จำได้"
อันหรานกะพริบตาปริบ ๆ มองเขาตาเป็นประกาย
"คงไม่คิดเนอะ ตอนนั้นฉันใส่แมสก์กันแดดนายเลยไม่เคยเห็นหน้า แต่ฉันจำนายได้แม่นเลยนะ นับ ๆ ดู...นายช่วยฉันมาสองครั้งแล้วนะ!"
อันเจี้ยนกั๋วฟังอยู่ข้าง ๆ อึ้งไปพักหนึ่ง มองทั้งสองคนอย่างเหลือเชื่อ
"มีเรื่องนี้ด้วยเหรอ? เสี่ยวเฉิน เมื่อก่อนนายเคยช่วยไอ้หนูนี่ด้วย?"
เฉินกวนยิ้ม "ก็ไม่ถึงกับช่วยมั้งครับ แค่ไล่ลิงให้พวกเธอเฉย ๆ"
อันเจี้ยนกั๋วฟังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าโลกนี้น่าอัศจรรย์จริง ๆ
แล้วเมื่อความบังเอิญสองอย่างมาซ้อนกัน บรรยากาศในห้องคนไข้ก็กลมกลืนขึ้นในทันใด
อันหรานเอามือทั้งสองข้างเท้าคาง มองเฉินกวนเหมือนเด็กน้อยเต็มไปด้วยความอยากรู้
ทันใดนั้นเหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยถามขึ้นลอย ๆ
"เอ้อ เฉินกวน แล้วแฟนนายล่ะ?"
เฉินกวนชะงักนิดหนึ่ง "แฟนผม?"
"อืม"
อันหรานพูด "ตอนอยู่เขาเอ๋อเหมย พอไล่ลิงเสร็จ มีผู้หญิงหน้าตาสวยอยู่คนหนึ่งวิ่งมาเช็ดเหงื่อให้นาย นั่นแฟนนายใช่ไหม?"
เฉินกวนนิ่งไปนิดแล้วก็ตอบตามตรง "อ้อ เราเลิกกันแล้วครับ"
"หา? เลิกแล้ว?" อันหรานยกมือปิดปากเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจ "แต่นายดู...เหมือนไม่เศร้าเลยสักนิดนะ"
เฉินกวนกลั้นขำ "ใครบอกว่าเลิกกันต้องเศร้าล่ะ?"
"อีกอย่าง เลิกกันดี ยังไงก็เสียดายแหละ แต่จะบอกว่าเศร้าถึงขั้นตายไม่ตาย มันก็ไม่ถึงมั้ง...เราก็โตกันแล้ว ต้องก้าวไปข้างหน้าสิ"