ตอนที่อยู่ตระกูลว่าน แม้ได้ยินว่าว่านอวิ๋นเทานอกใจลู่เสวี่ยถง และยังมีลูกอายุสี่ขวบกว่าแล้ว
แต่พี่น้องตระกูลหนานโดยเฉพาะหนานจิ่งเฉินตอนนั้นล้วนคิดไปเองว่าหนานจือจือจู่ ๆ ก็พบว่าว่านอวิ๋นเทามีลูกอีกคนนอกบ้าน
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเด็กคนนั้นไม่ได้ถูกพบข้างนอก แต่ถูกเลี้ยงดูราวกับเป็นลูกแท้ ๆ อยู่กับน้องสาวมาตลอด!
แถมวันนี้ที่ไปรับคนก็วุ่นวายรีบร้อน หนานจือจือกลับบ้านมาก็ไม่มีเวลาได้อธิบาย หนานจิ่งเฉินย่อมไม่รู้เรื่องนี้!
ตอนนี้เขามองอาซุ่ยน้อย สีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะการเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน
ใบหน้าที่เดิมหล่อเหลาขั้นสุด แทบจะคุมไม่อยู่
เป็นไปได้ยังไง? ตอนนั้นเขาทั้งที่...
ใจจมลงเล็กน้อย หนานจิ่งเฉินแม้จะเข้าใจแล้ว แต่ก็ยังปากแข็ง
“ใคร...ใครใช้ให้เธอไม่พูดให้ชัดเจนเอง!”
หนานจิ่งทิงที่อยู่ข้าง ๆ ถลึงตาใส่เขา
“ลงรถมาก็ได้ยินแต่แกพูดจาโวยวาย แกให้โอกาสเธออธิบายหรือเปล่า?!”
ส่วนหนานจิ่งหลันก็ทำหน้าสงสาร
“มิน่าน้องเล็กถึงโกรธขนาดนี้ เด็กคนนี้ก็ลำบากเหมือนกัน”
ในห้าพี่น้อง มีเพียงหนานจิ่งเหยียนและหนานจิ่งเฮ่อที่ไม่ได้ปริปาก แถมหลังจากพ่อบ้านพูดออกมา สีหน้าก็ไม่เปลี่ยนเลย
เป็นพี่น้องที่โตมาด้วยกัน หนานจิ่งเฉินก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งได้อย่างรวดเร็ว
“พี่ใหญ่ พี่รอง พวกพี่รู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ?”
รู้แล้วทำไมไม่พูด!!!!
แล้วยังยืนดูเขารังแกเด็กอีก!
หนานจิ่งเฮ่อปรายตามองน้องชายทั้งสาม ยังคงพูดสั้น ๆ