อาซุ่ยน้อยคิดว่าตัวเองดูลักษณะใบหน้าคนได้แม่นมาตลอด แต่สำหรับผู้วิเศษ การดูลักษณะญาติสายเลือดตัวเองกลับไม่ได้แม่นยำขนาดนั้น
ยิ่งผีน้อยยืนกรานหนักแน่นแบบนี้ อาซุ่ยน้อยก็เริ่มลังเลขึ้นมาทันที
หนานจิ่งเฉินเดินมาถึงพอดี เห็นเด็กน้อยทำหน้าจริงจัง นึกถึงที่พ่อบ้านบอกให้เขาปรับความสัมพันธ์ให้ดีขึ้น กำลังจะยื่นน้ำผลไม้ในมือให้เธอ แต่กลับได้ยินอาซุ่ยน้อยถามเขาทันทีว่า
“ลุงห้า เคยมีลูกกับใครไหม?”
หนานจิ่งเฉินเพิ่งได้ยินเธอเรียกลุงห้า ความอ่อนโยนเพิ่งก่อตัวขึ้นมาเล็กน้อย ก็ได้ยินประโยคหลังนี้ เลยหันไปมองเธอ พูดอย่างหงุดหงิดว่า
“ถามทำไม? ฉันโสด จะมีลูกมาจากไหน!”
อาซุ่ยน้อยได้ยินก็ถอนหายใจโล่งอกทันที
ว่าแล้วเชียว~
เธอจะดูผิดได้ยังไง?
ท่านอาจารย์ใหญ่ยังบอกเลยว่าอาซุ่ยเป็นอัจฉริยะ อัจฉริยะจะดูผิดได้ยังไง!
“อาซุ่ยรู้อยู่แล้ว! ลุงห้าแค่มองก็รู้ว่าดวงชะตาต้องอยู่อย่างเดียวดายไร้บุตร ต้องไม่มีลูกแน่นอน~”
ไอ้ผีน้อย! กล้ามาหลอกเธอ!
นั่งรถคนอื่นมั่ว ยังมารู้จักพ่อมั่วอีก
อาซุ่ยน้อยพึมพำกับตัวเอง แล้วยังหันไปแก้ไขให้ผีน้อยข้าง ๆ อย่างจริงจัง
“ดูสิ เขาไม่ใช่พ่อนาย!”
แต่ไม่เห็นว่าเหนือศีรษะ สีหน้าหนานจิ่งเฉินค่อย ๆ เย็นชาลงเพราะคำพูดของเธอ
ขณะเดียวกัน ผีน้อยฟังคำพูดของอาซุ่ยน้อย กลับเหมือนถูกกระตุ้นอะไรบางอย่าง เอามือปิดหูส่ายหน้า แต่สายตายังจ้องเขม็งไปที่หนานจิ่งเฉิน
อาซุ่ยน้อยเห็นเพียงไอหมอกสีเทารอบตัวมันค่อย ๆ เข้มขึ้น วินาทีต่อมา มันก็พุ่งเข้าใส่หนานจิ่งเฉินทันที
“พ่อ!”
ร่างของผีน้อยพาไอหมอกสีเทาพุ่งผ่านข้างตัวอาซุ่ยน้อยไปอย่างรวดเร็ว
อาซุ่ยน้อยเห็นดังนั้น ใบหน้าเล็ก ๆ ก็บึ้งตึง เด็กน้อยดูออกชัดเจนว่าโกรธ
บอกแล้วไงว่าไม่ใช่พ่อนาย ไม่ใช่พ่อนาย!
ยังกล้าอาละวาดอีก!
ผีใหม่ตัวน้อย ดีนักกล้าดีอย่างไร้เหตุผล!
หรี่ตาลง ยันต์สีเหลืองใบหนึ่งไม่รู้มาจากไหนก็ปรากฏขึ้นในมืออาซุ่ยน้อยทันที ได้ยินเพียงเสียงเด็กอ่อน ๆ ท่องคาถาอย่างรวดเร็ว
“ฟ้าดินใสสะอาด สายลมเย็นพัดโชย!”
ขณะที่มือเล็ก ๆ ของเธอสะบัดขึ้น ก็เห็นพื้นราบเกิดพายุหมุนขึ้นมาทันที