คนที่มาคือหนานเจิ้งเฟิง หลักชัยที่แท้จริงของตระกูลหนาน
ถ้าไม่ใช่เพราะเกิดเรื่องไม่คาดฝันนี้ขึ้นกะทันหัน เดิมทีเขาไม่ได้ตั้งใจจะโผล่หน้ามาให้เห็น
การยอมให้เธอพาลูกกลับมาอยู่ที่บ้านนี้ใหม่ เป็นการยอมถอยครั้งใหญ่ที่สุดที่เขาให้กับลูกสาวคนนี้แล้ว
แต่หลานหายไป เขาก็ไม่อาจทำเป็นไม่สนใจได้จริง ๆ
ยังไงเด็กคนนั้นก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลหนาน
ไม่สนใจน้ำตาของหนานจือจือ หนานเจิ้งเฟิงหันไปมองหนานจิ่งเหยียนโดยตรง เริ่มจัดการสั่งการอย่างเป็นระบบให้พวกเขาพาคนไปตามหาเด็กตามกล้องวงจรปิดวนลงภูเขา
ถ้าระหว่างทางไม่เจอเด็ก ก็ให้แบ่งเป็นหลายสายตามหา
พี่น้องห้าคนสกุลหนานรับคำโดยดี หนานจิ่งเหยียนให้ภรรยาอยู่เป็นเพื่อนน้องเล็ก หนานจิ่งหลันปลอบด้วยเสียงอ่อนโยนประโยคหนึ่งแล้วรีบตามพี่ใหญ่ไป
หนานจิ่งเฉินเดินผ่านหนานจือจือ อยากพูดอะไรบางอย่าง อ้าปากค้าง ในที่สุดก็ทำหน้าเสียใจ หันหลังเดินเร็ว ๆ ออกไป
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบูดบึ้งไม่น่าดูอย่างมาก
ไอ้เด็กแคระ นิสัยเสียชะมัด!
พอเขาเจอคนแล้วล่ะก็ ดูสิเขาจะ...
ช่างเถอะ ให้เด็กนั่นกลับมาก็พอ ยัยตัวแสบ!
เขากลัวแล้ว
……
ทางฝั่งตระกูลหนานกำลังโกลาหลวุ่นวายออกตามหาอีกระลอก อาซุ่ยน้อยในตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนรถที่จะไปในเมือง
เด็กตัวกระจิ๋วหลิว นั่งบนเบาะหลัง ขาเล็กสองข้างงอลงไปไม่ถึงพื้น
คนขับรถที่นั่งด้านหน้ามองเด็กน้อยผู้เรียบร้อยน่ารักคนนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า
“หนูน้อย ดึกดื่นป่านนี้แล้วจะหนีออกมาโดยไม่บอกพ่อแม่ไม่ได้นะ ยังดีที่หนูจำบ้านตัวเองได้ ไม่งั้นลุงต้องพาหนูไปส่งสถานีตำรวจแล้วล่ะ”
“ขอบคุณคุณลุงครับ~”
อาซุ่ยน้อยเอ่ยขอบคุณคุณลุงคนขับด้วยเสียงน้ำนม แล้วจึงหันหน้ามาจ้องตากับผีน้อยที่อยู่อีกฝั่งในรถ
“อาซุ่ยช่วยแกตามหาพ่อแกแล้วนะ แกจะมาตามติดลุงห้าของอาซุ่ยไม่ได้อีก เขาไม่ใช่พ่อของแก”