ตอนแรก หนานซินยังรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง
แม้เธอกับฟู่เป่ยเฉินจะแต่งงานกันมาสามปีแล้ว แต่โอกาสได้จับมือกันนั้นแทบจะนับนิ้วได้ ฟู่เป่ยเฉินเกือบจะหลบเลี่ยงการสัมผัสทางกายกับเธออยู่ตลอด ต่อมาเธอก็เลยไม่ทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเข้าไปใกล้เขาอีก
แต่ตอนนี้ กลับถูกผู้ชายอีกคนหนึ่งจับมือ ตอนแรกก็ยังรู้สึกเขินอยู่บ้าง แต่ที่แปลกคือ พอผ่านไปสักพักกลับรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา ราวกับว่าพวกเขาควรจะเป็นแบบนี้
เธอก้มลงมองมือทั้งสองที่ประสานกัน มือของจี้โจวเหย่เรียวสวยและมีพลัง ข้อนิ้วชัดเจน เป็นมือที่เหมาะจะถือมีดผ่าตัดเป็นอย่างยิ่ง
และตอนนี้ มือคู่นี้กำลังจูงมือเธอ ทะลุผ่านชั้นวางของในซูเปอร์มาร์เก็ต
ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา พวกเขาก็เหมือนสามีภรรยาที่แท้จริง คุยกันว่าควรซื้อขวดนมยี่ห้อไหน น้ำยาซักผ้าเด็กแบบไหนอ่อนโยนกว่ากัน แม้แต่รูปแบบเตียงเด็กอ่อนก็ยังเทียบกันอย่างจริงจัง
“เตียงนี้ปรับระดับได้” จี้โจวเหย่ชี้ไปที่เตียงเด็กอ่อนสีขาวครีม พูดว่า “พอเด็กโตหน่อย ก็เอาลูกกรงลงได้”
“จะใหญ่ไปไหมนะ? กินที่พอดี” หนานซินลังเลอยู่บ้าง
“งั้นก็เปลี่ยนเป็นอันเล็กกว่านี้”
ตอนที่เขาพูด นิ้วของเขาเกาหลังมือเธอโดยไม่รู้ตัว
หนานซินตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว แต่ก็ไม่ได้หลบ
ชั่วขณะนั้นเอง เธอก็ตระหนักขึ้นมา—เธอไม่ได้รังเกียจการสัมผัสแบบนี้เลยแม้แต่น้อย
หรือแม้กระทั่ง... กำลังหลงรักความอบอุ่นนี้เข้าเสียแล้ว