ในภาพมีเด็กหญิงตัวเล็กวัยสองสามขวบสวมชุดเดรสสีฟ้า ผมเปียสองข้างน่ารัก นั่งอยู่บนชิงช้าพร้อมรอยยิ้มสดใส
“นี่คือรูปที่ถ่ายก่อนน้องสาวจะถูกอุ้มตัวไป ทางบ้านสืบได้ว่าคนร้ายที่อุ้มตัวเธอไป วนเวียนไปมาอยู่ที่เมืองเจียงเฉิง ส่วนเส้นทางที่แน่ชัดยังอยู่ระหว่างการสืบสวน” เสียงของเมิ่งถิงอวี่แหบพร่าเล็กน้อย
“ตอนนี้ไม่ใช่มีเทคโนโลยีเอไอที่สามารถสร้างใบหน้าของเด็กเมื่อโตขึ้นได้ แล้วคุณลองไปทำหรือยัง?” จี้โจวเหย่เอ่ยปากถาม
เมิ่งถิงอวี่พยักหน้า: “เทคโนโลยีเอไอทั่วไปฉันไม่ค่อยเชื่อถือนัก กลัวว่าหาเจอคนผิดไป เลยตั้งใจหาสถาบันเฉพาะทางจากต่างประเทศ แต่ก็คือความเร็วค่อนข้างช้า ต้องใช้อัลกอริทึมจำนวนมาก อย่างน้อยต้องถึงเดือนหน้าแหละถึงจะรู้ผล”
“อืม”
จี้โจวเหย่ถือแก้วไวน์ สายตาจับจ้องไปที่ภาพถ่ายสีเหลืองซีดนั้น เขารู้สึกแปลก ๆ ว่าถ้าลูกของหนานซินเกิดมา จะต้องสวยเท่ารูปเด็กในภาพแน่นอน
ทั้งสามคนไม่ได้เจอกันมานาน อยู่ที่บาร์จนถึงตีสามตีสี่ถึงจะกลับ
ส่วนเมิ่งถิงอวี่ เขารู้จักกาลเทศะมาก ไปเปิดห้องพักที่โรงแรมแถว ๆ นั้น
การตามหาน้องสาวไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ในเวลาอันสั้น เขาเตรียมตัวพร้อมที่จะอยู่ที่นี่ต่อไปอีกระยะหนึ่งแล้ว
หลังจากส่งทั้งสองคนกลับ จี้โจวเหย่เรียกคนขับรถแทน ขับกลับมาที่วิลล่ายอดเมฆ
เขาไม่ได้กลับบ้านตรง ๆ แต่กลับมายืนอยู่หน้าบ้านของหนานซิน จ้องมองประตูที่ปิดสนิทอยู่อย่างเงียบ ๆ