คืนนั้นหลังจากออกงานเลี้ยง เขาก็วิดีโอคอลกับหนานหยู ตอนนั้นเหล้าเล่นงานสมองไปแล้ว หนานหยูพูดเล่นๆ ว่าเธอกลัวเขาจะอยู่ด้วยกันกับหนานซินนานๆ แล้วเกิดรักขึ้นมา ฟู่เป่ยเฉินก็โทรหาหนานซินต่อหน้าหนานหยู จัดการทุกอย่างเรียบร้อย แล้วส่งเลขห้องไปให้หนานซิน
ตอนนั้นสมองเขาไม่ปลอดโปร่ง ส่งเลขห้องผิดไปด้วย เพราะงั้นจริงๆ แล้วทั้งเขาและหนานหยูต่างก็ไม่รู้ว่าคนในคืนนั้นเป็นใครกันแน่
ส่วนเจ้าของห้อง พวกเขาหามาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ตัว
หลังจากนั้นเขาก็เมาหลับไป คืนนั้นไม่มีใครมาที่นั่นเลยแม้แต่คนเดียว
ทุกอย่างมันผิดพลาด
ผิดตั้งแต่แรกแล้ว
“ถ้ารู้ว่าผิด ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่ตอนนั้น?” น้ำเสียงของฟู่เป่ยเฉินสั่นเครือ
ซุนเวยเหงื่อแตกพลั่ก เขาพูดอย่างลนลาน “ตอนนั้นคุณกับคุณหนานซินกำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว ผมคิดว่าเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็เลยไม่ได้อธิบายให้คุณฟัง ขอโทษครับคุณฟู่ เป็นความบกพร่องของผมเอง”
พูดจบ ซุนเวยก็ก้มหน้าลงด้วยความละอาย
ไม่ว่าฟู่เป่ยเฉินจะลงโทษเขายังไง หรือจะไล่เขาออก เขาก็ยอมรับมัน เพราะเขาเองที่สืบมาผิดตั้งแต่แรก
“จอดรถ” ฟู่เป่ยเฉินพูดขึ้นทันใด
คนขับจอดรถข้างทาง
ฟู่เป่ยเฉินผลักประตูรถออก เดินโซเซไปที่ขอบถนน พยุงตัวกับต้นไม้ ท้องไส้ปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์
เขาก้มตัวลง อาเจียนแห้งๆ หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีอะไรออกมา