จี้โจวเหย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“อย่าพูดจาเหลวไหล”
“จริงเหรอ? แต่ข้าก็ไม่เห็นเจ้าจะใส่ใจคนไข้คนอื่นขนาดนี้”
เซินอวิ๋นชวนเป็นคนของตระกูลเซิน หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งกรุงปักกิ่ง และเป็นเพื่อนสนิทกับจี้โจวเหย่มาตั้งแต่เด็ก หากไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์นี้ เขาก็คงไม่ตกลงรับคำขอของเซินอวิ๋นชวนให้มารับตำแหน่งแพทย์ที่เมืองเจียงเฉิง
คุณชายผู้นี้ ตั้งแต่วัยเด็กนิสัยก็เย็นชาอยู่แล้ว แต่ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น เขาก็กลายเป็นคนไร้ความรู้สึกทางอารมณ์
แต่เมื่อรู้ว่าจี้โจวเหย่ยอมโทรหาเขาเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง เซินอวิ๋นชวนก็รู้ทันทีว่าเด็กในท้องของอีกฝ่าย จะต้องเป็นของเพื่อนรักของเขาแน่นอน!
เมื่อนึกถึงท่าทีของคนในตระกูลจี้เมื่อได้รู้ความจริง เซินอวิ๋นชวนก็แอบยิ้มอย่างมีเลศนัย
ทันใดนั้นจี้โจวเหย่ก็หันมามองเขา สายตาเยือกเย็นราวกับจะถลกหนังเขาทั้งเป็น “อย่าคิดหาอุบายข่อย เธอเป็นแค่คนไข้ของฉัน”
เซินอวิ๋นชวนยักไหล่
“ก็ได้ ถ้าเป็นคนไข้ของนาย แล้วเธอเจอปัญหา ในฐานะหมอ นายไม่ควรเข้าไปช่วยหรือไง?”
สายตาของจี้โจวเหย่ตกไปที่หนานซิน
เธอกลับไปฝึกต่อแล้ว สวมผ้าอ้อมสำเร็จรูปให้ตุ๊กตาเด็ก ท่าทางพยายามถอดมันออกอย่างลำบาก
อันที่จริงไม่ใช่เพราะเธอโง่ แต่เพราะชั้นเรียนนี้สร้างขึ้นมาสำหรับคุณพ่อคุณแม่มือใหม่โดยเฉพาะ ต้องให้ทั้งสองฝ่ายร่วมมือกันทำ หนานซินมีเพียงคนเดียว แถมยังไม่มีประสบการณ์ จึงดูคล่องแคล่วน้อยกว่าคนอื่น
หนานซินปวดหัวจริง ๆ
ตอนที่เห็นจี้โจวเหย่เมื่อครู่นี้ เธอรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่พอคิดอีกที เขาเป็นสูตินรีแพทย์ อาจจะแค่แวะมาดูก็ได้