หนานซินจ้องข้อความบนหน้าจอ นิ้วของเธอลอยอยู่เหนือปุ่มส่งเป็นเวลานาน
คำพูดของฟู่เยว่หลิงเหมือนหนามที่ทิ่มแทงใจเธอ
ตระกูลฟู่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เธอหลับตาลง หายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดส่งในที่สุด: [ได้ ฉันจะกลับไป]
หลังส่งข้อความ หนานซินก็ไม่ดูโทรศัพท์อีก เธอลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้า ตั้งใจจะสั่งซื้อของสดผ่านโทรศัพท์ แต่พอออกจากห้องก็ได้ยินเสียงดังมาจากในครัว
เธอเดินไปดู พี่จางซื้อวัตถุดิบมาเต็มไปหมด กำลังแยกประเภททำความสะอาดอยู่
พอเห็นหนานซิน เธอก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันไม่รู้ว่าคุณหนูต้องการวัตถุดิบอะไร ก็เลยซื้อมาเรื่อย ๆ ถ้าคุณต้องการอะไรเพิ่ม บอกฉันได้นะ พรุ่งนี้ฉันมาจะซื้อมาฝาก"
วัตถุดิบที่พี่จางซื้อมา ตั้งแต่เครื่องปรุงยันกับข้าว ล้วนครบครันมาก อย่าว่าแต่มื้อเดียวเลย หนานซินคิดว่าทำอาทิตย์หนึ่งก็เหลือเฟือ
"พอแล้วค่ะ ขอบคุณพี่จาง"
"ด้วยความยินดี"
พูดจบ พี่จางก็อดถอนหายใจไม่ได้ "คุณชายเรื่องกินเรื่องมากมาก ตอนเขามาเมืองเจียงเฉิงใหม่ ๆ ฉันก็ทำอาหารให้เขาสองมื้อ หลังจากนั้นเขาก็ไม่ให้ฉันทำให้อีก เลยดูเหมือนคุณชายชอบกินฝีมือคุณหนูจริง ๆ"
"แล้วปกติเขากินอะไร?" หนานซินถามโดยไม่รู้ตัว
"คุณชายน่าจะทำกินเอง ฉันบังเอิญเห็นเศษอาหารบ้าง แต่..."
พี่จางยิ้มแบบพูดไม่ออก "ฝีมือคุณชายคงไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่"
"โอเค"
หนานซินไม่ได้คุยกับพี่จางต่อ รับช่วงงานคัดแยกต่อ พี่จางก็ไปทำความสะอาด