โรงพยาบาลเอกชนอยู่ห่างจากบ้านตระกูลฟู่ประมาณหนึ่งชั่วโมงหากขับรถ
ตระกูลฟู่ที่ว่านี้ จริง ๆ แล้วก็มีแค่พ่อแม่ของฟู่เป่ยเฉินกับน้องสาวเท่านั้นที่อยู่ เป็นวิลล่าหลังเดียวที่ซื้อไว้ในย่านชานเมืองตอนที่ธุรกิจของฟู่เป่ยเฉินเริ่มไปได้สวย
แต่ก่อนที่เขาจะร่ำรวย ครอบครัวฟู่อาศัยอยู่ในบ้านทรุดโทรมในชุมชนเมือง
นึกถึงว่าอีกเดี๋ยวจะต้องเจอหน้าคนในตระกูลฟู่ หนานซินก็เม้มริมฝีปาก
คิดไปคิดมา เธอก็ยังตั้งข้อความส่งอัตโนมัติไว้ในโทรศัพท์ ถ้าที่บ้านตระกูลฟู่เธอไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้อความนี้ก็จะไม่ถูกส่งออกไป
แต่ถ้าคนในตระกูลฟู่ยังคิดจะเล่นเล่ห์เหลี่ยมอีก เธอก็คงไม่คิดถึงความสัมพันธ์เก่า ๆ อีกแล้ว
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็จอดสนิทที่หน้าประตูวิลล่าตระกูลฟู่
คนรับใช้เห็นหนานซินเข้า สายตาแวบหนึ่งก็มีความดูถูก
"คุณนายเล็ก ทำไมเพิ่งมาได้ ตาเจ้าบ้านกับนายหญิงรออยู่นานแล้วนะคะ"
หนานซินมองคนรับใช้คนนั้นแวบหนึ่ง จากนั้นก็ยกมือขึ้น ตบหน้าคนรับใช้เสียงดังฉาดอย่างไม่มีความปราณี
คนรับใช้เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
"คุณกล้าตบฉันเหรอ?"
"รู้แล้วหรือยังว่าควรพูดกับนายตัวเองยังไง?"
น้ำเสียงของหนานซินเย็นชา "ถ้ายังเรียนไม่รู้จักอีก ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะสอนซ้ำอีกครั้ง"
คนรับใช้ถึงกับอึ้งไปหมด
ทั้งตระกูลฟู่ใครไม่รู้ว่าคุณนายเล็กเป็นคนอ่อนแอ ใคร ๆ ก็รังแกได้ มาถึงตระกูลฟู่ทีไรต้องเดินก้มหน้าก้มตา กลัวแต่จะทำให้พ่อสามีแม่สามีไม่พอใจ
แต่ตอนนี้ หนานซินกลับเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน แผ่รังสีออร่าที่ดูไม่ยอมให้ใครมาง่าย ๆ ออกมาทั่วตัว