“ระวัง”
หนานซินเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าทิศทางที่เธอพยายามหลบเมื่อครู่มีถังขยะอยู่
หากตอนนั้นฟู่เป่ยเฉินไม่ดึงเธอไว้ เธอคงถูกถังขยะสะดุดล้มไปแล้ว
ชั่วขณะนั้น หนานซินรู้สึกเขินอายขึ้นมา
เมื่อครู่เธอกำลังคิดอะไรอยู่นะ!
“ขอบคุณค่ะ”
คราวนี้เธอดึงมือของจี้โจวเหย่ออกจากแขนได้อย่างง่ายดาย แล้วเดินเข้าครัวไปทำอาหาร
ส่วนจี้โจวเหย่ก็แค่นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างเรียบร้อย ทั่วทั้งวิลล่าไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงทำอาหาร ไม่มีเสียงอื่นปะปนมา
และในไม่ช้าทั้งคู่ก็นั่งหันหน้าหากันที่โต๊ะอาหาร รับประทานอาหารร่วมกัน
อาหารบำรุงของหนานซินอลังการมาก ครบทั้งสี กลิ่น รส และหลากหลายชนิด วัตถุดิบทุกอย่างมองเห็นได้ชัดเจนว่าต่างมีราคาแพงและสดใหม่
หันมามองฝั่งของจี้โจวเหย่มีเพียงชามบะหมี่เนื้อวัวชามเดียว เนื้อวัวไม่กี่แผ่นลอยอยู่บนน้ำเส้นที่มีน้ำมันแดงหยดอยู่บ้าง เมื่อเทียบกับของหนานซินแล้วดูจืดชืดมาก
หนานซินรู้สึกเกรงใจขึ้นมา
คนอื่นอุตส่าห์นำอาหารบำรุงมาให้เธอมากมาย แต่เธอกลับต้อนรับเขาด้วยบะหมี่เนื้อวัวเพียงชามเดียว
เธอกำลังอยากจะถามว่าสงสัยจะผัดเพิ่มอีกสองจานให้เขาไหม แต่เขาได้หยิบตะเกียบขึ้นมากินแล้ว ไม่แม้แต่จะเหลือบตามาหาเธอเลยสักนิด
หนานซินในตอนนี้เองก็หิวมากพอควร จึงไม่พูดอะไรเกินไป เริ่มกินข้าวของตัวเอง
หลังอาหารจี้โจวเหย่อาสาล้างจาน
“หนานซิน”
ล้างจานเสร็จ จี้โจวเหย่เช็ดมือแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหนานซิน ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นกระทันหัน