"ฉันจะไม่ให้เงินคุณแม้แต่สักเซ็นต์"
น้ำเสียงของหนานซินเยียบเย็นและหนักแน่น สีหน้าของพ่อหนานซินเปลี่ยนไปทันที
เขาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที บอดี้การ์ดหมายจะลงมือ แต่หนานซินยกมือห้ามไว้
"คุณพ่อ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเรียกคุณว่าพ่อ"
หนานซินมองพ่อหนานซิน แล้วเอ่ยขึ้น "ตอนแรกคุณรับฉันมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจริง ฉันจะใช้หนี้ค่าอุปการะเลี้ยงดูทั้งหมด และเรื่องอื่น ๆ ที่คุณใช้ฉันเพื่อหาที่ให้หนานหยู ฉันก็ถือว่าใช้หนี้คุณไปหมดแล้ว เพราะงั้นฉันจะไม่ให้เงินคุณอีกแม้แต่สักเซ็นต์"
"หนานซิน! แกมันเนรคุณ! ตอนนั้นควรจะไม่รับแกมาเลี้ยง!" พ่อหนานซินโกรธจัด
หนานซินยิ้มบาง ๆ สายตาจับจ้องพ่อหนานซินอย่างเยือกเย็น
"ถ้าเลือกได้ ฉันอยากให้คุณไม่เคยรับฉันมาเลี้ยงเลยด้วยซ้ำ"
พูดเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว หนานซินไม่มีอะไรจะพูดกับพ่อหนานซินอีก ส่วนคำข่มขู่ที่เขาเอ่ยมา หนานซินไม่มีทางยอมจำนนเด็ดขาด
ยอมมานานกว่ายี่สิบปี ถึงเวลาแล้วที่เธอต้องคิดเพื่อตัวเอง
ให้บอดี้การ์ดเชิญพ่อหนานซินออกไป ทว่าอารมณ์ของหนานซินก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไรนัก
กงฮ่าวจากเต๋อซินได้ถือผลไม้และดอกไม้มาเยี่ยมหนานซิน หลังจากพ่อหนานซินจากไป
อันที่จริงหนานซินไม่ได้บอกเขาเรื่องที่ตัวเองนอนโรงพยาบาล เขารู้เรื่องนี้จากปากเสิ่นจือเซี่ย จึงเพิ่งจะหาโอกาสมาได้ตอนนี้
กงฮ่าวกลัวหนานซินจะคิดมาก พอมาถึงก็รีบพูดทันที "เอาเรื่องร่างกายเป็นหลักก่อน เรื่องบริษัทไม่สำคัญ ทำงานตอนคลอดลูกอย่างปลอดภัยแล้วก็ได้ อย่าฝืนตัวเอง"