"ไม่ต้องหรอก ฉันซื้อเองได้"
หนานซินปฏิเสธออกมาตรง ๆ
หนานหยูไม่พอใจท่าทีของหนานซินมาก หากไม่ใช่เพราะนางได้ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของฟู่เป่ยเฉินมา เงินพวกนั้นจะมาจากไหนได้?
นางยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เสิ่นจือเซี่ยก็ออกหน้ามาปกป้องหนานซินก่อน พร้อมกับพูดเสียดสีว่า "ใช่แล้ว เราซื้อไหว ต่างจากบางคนที่ยังต้องพึ่งผู้ชายถึงจะอยู่ได้ ซินซิน เราไปกันเถอะ"
พูดจบ เสิ่นจือเซี่ยก็ดึงหนานซินออกไป
เมื่อหนานหยูหันกลับมาด้วยสีหน้าที่แย่มาก ก็พบว่าสีหน้าของฟู่เป่ยเฉินในตอนนี้ก็แย่ไม่แพ้กัน
"เป่ยเฉิน..."
"ฉันตกลงจะแต่งงานกับเธอแล้ว ทำไมเธอยังต้องเป็นศัตรูกับหนานซินอีก? ตอนนั้นไม่ใช่เธอเองหรือที่ยืนยันจะจากไป?"
"เป่ยเฉิน นายพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง? ฉันอธิบายกับนายแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าตอนนั้นฉันแค่กลัว เลยเลือกที่จะคลอดน่วนน่วนเพียงลำพัง ฉันก็ลำบากเหมือนกันนะ"
พูดไป น้ำตาของหนานหยูก็ไหลรินเป็นสาย
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฟู่เป่ยเฉินจะกอดนางด้วยความเจ็บปวด แล้วบอกว่าทุกอย่างเป็นความผิดของเขาเอง
แต่ตอนนี้ มองดูน้ำตาของหนานหยูแล้ว ฟู่เป่ยเฉินกลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
เขาวางฟู่เหนียนเหนียนในอ้อมแขนลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เธอพาเหนียนเหนียนไปเดินเล่นเถอะ วันนี้ฉันออกเงินให้ทั้งหมด"
พูดจบ ฟู่เป่ยเฉินก็หมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจว่าน่านหยูจะเรียกตามหลังแค่ไหน
ฟู่เหนียนเหนียนเอามือเล็ก ๆ ดึงชายเสื้อของหนานหยู "แม่..."