เสิ่นชิวมองคนงานที่ขี่จักรยานผ่านไปมาบนถนนเป็นครั้งคราว แล้วลดเสียงพูดว่า “อาไห่ บ้านเราเพิ่งแยกออกมา ทำอะไรเอิกเกริกแบบนี้ คนในหมู่บ้านไม่รู้จะนินทาลับหลังกันยังไงบ้าง”
“เงินก็หาเอง ตั๋วก็มีแล้ว จะกลัวอะไร”
หลินไห่จูงมือเธอ เดินตรงเข้าไปในห้างสรรพสินค้าประจำอำเภอ
ข้างเคาน์เตอร์ด้านในสุดของชั้นหนึ่ง มีจักรยานคันใหม่เอี่ยมจอดเรียงกันเป็นแถว
สีดำของตัวรถสะท้อนแสงไฟ ขอบล้อเหล็กและกระดิ่งที่ขัดจนขึ้นเงาวาววับ
พนักงานขายหญิงหลังเคาน์เตอร์กำลังแทะเมล็ดทานตะวัน โดยไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น
หลินไห่เดินเข้าไป เคาะนิ้วลงบนเคาน์เตอร์ “สหาย ขอจักรยานยี่ห้อชิงจิ๋วล้อใหญ่หนึ่งคัน”
พนักงานขายคายเปลือกเมล็ดทานตะวันในปากออก แล้วปรายตามองหลินไห่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
หลินไห่สวมเสื้อผ้าผ้าหยาบ รองเท้าผ้าใบทหารที่เท้ายังมีคราบโคลนแห้งติดอยู่
“จักรยานยี่ห้อชิงจิ๋วล้อใหญ่ราคา 165 หยวน ต้องใช้ตั๋วจักรยานหนึ่งใบ หรือบัตรอุตสาหกรรมระดับชาติสามใบ มีตั๋วไหม”
น้ำเสียงของพนักงานขายเจือความไม่สบอารมณ์อยู่เล็กน้อย
เสิ่นชิวยืนอยู่ด้านหลังหลินไห่ ฝ่ามือชุ่มเหงื่อจนอดไม่ได้ที่จะดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ
หลินไห่ไม่พูดอะไร เพียงล้วงตั๋วอุตสาหกรรมสีเขียวสามใบออกจากกระเป๋า แล้วหยิบแบงก์ใหญ่ออกมาหนึ่งปึก วางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนเคาน์เตอร์กระจก
แบงก์ใหญ่ใบละสิบหยวนสิบเจ็ดใบ กับบัตรอุตสาหกรรมอีกสามใบ เรียงเป็นแถวอยู่บนเคาน์เตอร์