หลินไห่คายท่อหายใจพลาสติกออกจากปาก ยกมือเช็ดน้ำทะเลบนใบหน้า แล้วปลดถุงตาข่ายตรงเอวโยนลงไปที่ก้นเรือ
“ฉันไม่เป็นไรแล้วนี่”
หลินไห่รูดซิปชุดยางลง เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นกระชับ “งูตัวนี้โดนฉันแทงเข้าที่จุดเจ็ดชุ่นตอนอยู่ใต้น้ำ เขี้ยวพิษยังไม่ทันได้แตะตัวฉันเลย ดูของในถุงตาข่ายสิ คุ้มแล้ว”
เสิ่นชิวก้มมองก้นเรือ ในถุงตาข่ายมีก้อนปลิงทะเลดำหนามป่าสีดำคล้ำกำลังขยับตัวช้า ๆ แต่ละตัวเต็มไปด้วยหนามเนื้ออวบหนา ขนาดใหญ่จนน่าตกใจ
ข้างกันนั้นมีงูทะเลลายวงยาวสองเมตรนอนตายสนิท ลำตัวขดเป็นวง หนาเท่าแขนผู้ใหญ่
เธอตบหน้าอก หัวใจที่เต้นระรัวค่อยสงบลงเล็กน้อย “ปลิงทะเลพวกนี้ตัวใหญ่จริง แต่ครั้งหน้าต่อให้พูดยังไงก็ห้ามไปที่แบบนี้อีกแล้ว เงินจะมากแค่ไหนก็สำคัญน้อยกว่าชีวิต”
“ได้ ฟังคุณ ครั้งหน้าไม่ไปแล้ว”
หลินไห่รับปากปากเปล่า พลางก้มลงดึงสมอหินขึ้นมาจากก้นทะเล
เขาจับพายไม้ด้วยสองมือ ออกแรงพาย เรือแซมแพนแล่นผ่าไปบนผิวน้ำ ทิ้งรอยคลื่นเป็นทาง มุ่งหน้าไปยังหาดโคลนอันเงียบสงัด
เมื่อกลับถึงฝั่ง หลินไห่หลบกลุ่มคนที่ท่าเรือปากหมู่ แล้วจอดเรือแซมแพนไว้หลังเขื่อนกันคลื่น
เขาถอดชุดยางออก เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่สะอาด ใช้กระสอบป่านใส่งูทะเล ส่วนปลิงทะเลยังคงเก็บไว้ในถังไม้ โดยคลุมสาหร่ายทะเลเปียกหนา ๆ ไว้ด้านบน