เรือเร็วลำหนึ่งยาวราว 7 เมตร ตัวเรือไฟเบอร์กลาสโคลงขึ้นลงอยู่ท่ามกลางฟองคลื่น ท้ายเรือติดเครื่องยนต์นอกเรือกำลังสูงนำเข้าถึงสองเครื่อง
มีชายวัยกลางคนยืนอยู่ที่หัวเรือ สวมเสื้อแขนสั้นลายฉูดฉาด ปลดกระดุมคอเสื้อ เผยให้เห็นสร้อยทองเส้นใหญ่เท่านิ้วมือ
เขาสวมแว่นกันแดดเลนส์ดำ มือถือโทรโข่งพลาสติกสีแดง พลางกวาดตามองผิวน้ำ
ข้าง ๆ กันมีชายหนุ่มผู้ขับเรือ สวมเสื้อกล้าม ผิวคล้ำแดด
ยังมีชายร่างกำยำอีกคนยืนกอดอกอยู่ตรงปากห้องโดยสาร
หลินไห่วางมือข้างหนึ่งบนขอบเรือแซมแพน คายท่อพลาสติกในปากออก แล้วปาดน้ำทะเลบนใบหน้า
เขายันตัวขึ้น ก่อนพลิกกายขึ้นเรือไม้แซมแพนอย่างคล่องแคล่ว
หยดน้ำจากชุดดำน้ำกันกระแทกไหลลงมาตามปลายขากางเกง แล้วซึมแผ่เป็นรอยเปียกบนดาดฟ้า
เขาไม่สนใจคนบนเรือเร็ว ก้มลงคว้าเชือกสมอ แล้วดึงกระสอบป่านสามใบที่ผูกไว้ด้านล่างขึ้นมาทีละใบ
กระสอบแต่ละใบหนักอึ้ง กระแทกลงบนพื้นห้องโดยสารดังตุบ
เปลือกหอยด้านในเสียดสีกัน ส่งเสียงอู้อี้
“เฮ้! ไอ้หนุ่ม!”
เถ้าแก่เฉินยกโทรโข่งสีแดงขึ้น เสียงของเขาก้องสะท้อนไปทั่วผืนทะเลผ่านเครื่องขยายเสียง สำเนียงใต้เข้มข้น
“งมได้ของดีอะไรมา? เอาออกมาให้ดูหน่อย!”
หลินไห่แกะเข็มขัดตะกั่วออกจากตัว แล้วโยนลงในลังไม้ตามใจ ก่อนเงยหน้ามองอีกฝ่าย