เสียงของหลินไห่ดังก้องไปทั่วทะเลที่ปกคลุมด้วยหมอก ไม่มีทีท่าว่าจะยอมเจรจาแม้แต่น้อย
นิ้วที่คีบบุหรี่ของเถ้าแก่เฉินชะงักลง รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย
เขาถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาเรียวเล็กเย็นชา แล้วจ้องหลินไห่เขม็ง “ไอ้หนุ่ม ยังไม่เคยมีใครกล้าหักหน้าฉันแบบนี้มาก่อน”
“ฉันแนะนำให้รู้จักเจียมตัวหน่อย ยกของมานี่”
“อาเฉียง ขับเรือเข้าไป ขวางเขาไว้”
เถ้าแก่เฉินโยนก้นบุหรี่ลงทะเล ก่อนสั่งเสียงเย็น
อาเฉียง ชายหนุ่มร่างกำยำที่เป็นคนขับเรือขานรับ แล้วหักพวงมาลัยอย่างแรง เครื่องยนต์ติดท้ายเรือกำลังสูงสองตัวทางกราบขวาส่งเสียงคำรามกระหึ่ม
ท้ายเรือสปีดโบตสีขาวพ่นละอองน้ำฟุ้งกระจาย หัวเรือเชิดสูงขึ้น ก่อนแล่นโค้งเป็นวงตรงดิ่งเข้าชนเรือแซมแพนไม้ของหลินไห่
หลินไห่ยืนอยู่ท้ายเรือแซมแพน มือทั้งสองจับพายไม้ไว้มั่น
เขาหลับตาลง แผงแสงสีเขียวในห้วงความคิดพลันเปิดออก
แผนที่ภูมิประเทศใต้น้ำสามมิติของอ่าวเรือจมปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน
ห่างจากกราบขวาของเรือแซมแพน 15 เมตร มีคานเหล็กขึ้นสนิมอยู่ใต้น้ำ ลึกจากผิวน้ำเพียง 1.5 เมตร