น้ำทะเลเย็นยะเยือกโอบล้อมร่างหลินไห่ แรงดันน้ำบีบอัดเข้ามาจากทุกทิศทาง
เขากัดท่อพลาสติกไว้แน่น ในหูมีแต่เสียงน้ำไหลอื้ออึง
ดาดฟ้าเรืออับปางผุกร่อนจนแทบไม่เหลือสภาพ แผ่นเหล็กที่หักงอชูปลายแหลมขึ้นมา ราวกับเขี้ยวของสัตว์ร้าย
หลินไห่หลับตาลง แผงเรดาร์ในห้วงความคิดพลันสว่างวาบ
เส้นสีเขียวสามมิติร่างเค้าโครงของเรืออับปางทั้งลำอย่างชัดเจน ภายในห้องเรือที่พังเสียหาย มีจุดแสงสีม่วงหนาแน่นส่องประกายล่อตาล่อใจ
เขาลืมตาขึ้น หลบเครือเหล็กขึ้นสนิมที่ขวางอยู่ตรงหน้า แล้วเลื้อยผ่านรอยแยกบนดาดฟ้าเข้าไปในห้องเรือที่พังยับเยิน
แสงสว่างภายในมืดสลัวอย่างยิ่ง ลำแสงจากไฟฉายส่องได้ไกลเพียงราว 2 เมตรตรงหน้า
ภายใต้การนำทางของเรดาร์ หลินไห่มาหยุดอยู่หน้าแผ่นเกราะเหล็กขนาดมหึมา
แผ่นเหล็กมีสาหร่ายทะเลสีเขียวปนน้ำตาลขึ้นปกคลุมเต็มไปหมด ท่ามกลางกอสาหร่ายนั้น มีหอยเป๋าฮื้อสีดำสนิทหลายตัวเกาะแน่นอยู่
หลินไห่ใช้มือปัดสาหร่ายออก เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใน
มันคือหอยเป๋าฮื้อดำตัวหนึ่ง ขนาดใหญ่พอ ๆ กับกะละมัง เปลือกมีลายวนสีดำสลับทองเป็นวง ๆ ส่วนเนื้อบริเวณขอบดำมันวาวและอวบหนา ยึดติดกับแผ่นเหล็กแน่นหนา