เถ้าแก่เฉินปัดดินที่เปื้อนก้น ก่อนจะลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล สายตาจ้องเขม็งไปยังเฮย์หู่ที่แยกเขี้ยวอยู่ข้าง ๆ
“ไอ้หนุ่ม อย่าได้ใจให้มันมากนัก”
เถ้าแก่เฉินกัดฟันพูด เสียงสั่นเครือ
หลินไห่ลูบหัวเฮย์หู่ มันคำรามต่ำ ๆ แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ดวงตากลมโตยังคงจับจ้องลำคอของเถ้าแก่เฉินไม่วาง
“ผมเป็นคนมีเหตุผลนะ”
หลินไห่ยืดตัวตรง “เถ้าแก่เฉิน คุณพาคนบุกเข้ามาในบ้านผมอย่างผิดกฎหมาย แถมยังเอ่ยปากจะปล้นกันโต้ง ๆ”
“หมาของผมไม่งับคอคุณให้ขาดก็นับว่าไว้หน้าคุณมากแล้ว”
เถ้าแก่เฉินพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา พยายามสงบสติอารมณ์
วันนี้ถ้าเขาไม่ยอมลดท่าทีลงบ้าง สินค้าล็อตนี้คงขนกลับไปไม่ได้แม้แต่หนวดกุ้งสักเส้น
“ก็ได้ มาคุยราคากัน”
เถ้าแก่เฉินชี้ไปยังธนบัตรปึกหนึ่งบนโต๊ะ “1,000 หยวน ราคานี้ทั้งอำเภอก็ไม่มีใครให้ได้แล้ว อย่าไม่รู้จักพอ”
หลินไห่หัวเราะเย็นชา “1,000 หยวนซื้อกุ้งมังกรลายดอกสิบกว่าตัว? เถ้าแก่เฉิน คุณคิดว่าผมเป็นเด็กสามขวบหรือไง?”
“ในนี้มีราชากุ้งที่หนักเกิน 5 ชั่งอยู่ตั้ง 5 ตัว”
“ของแบบนี้ถ้าส่งไปฮ่องกงกับมาเก๊า แต่ละตัวขายในภัตตาคารได้ราคาเท่าไร คุณไม่รู้หรือไง?”
สีหน้าเถ้าแก่เฉินเคร่งขรึมลง “นั่นมันราคาตอนส่งถึงฮ่องกงกับมาเก๊า!”
“ค่าขนส่ง ของเสียหายระหว่างทาง ค่าจัดการเส้นสาย อะไรบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน?”