หลินไห่นั่งอยู่บนโซฟาหนัง วางมือทั้งสองข้างไว้บนตัก
ปลากะพงเหลืองในถุงขยับตัว ส่งเสียงอู้อี้
“หัวหน้าจ้าว คุณก็ดูสภาพปลาพวกนี้แล้ว”
หลินไห่เงยหน้าขึ้น สบตาเจ้าจื่อเถิงตรง ๆ “ปลากะพงเหลืองตายที่รับซื้อในระบบจัดซื้อรวม ราคาเหมาอยู่ที่ชั่งละสี่เหมา สองเฟิน”
“แต่ปลาทั้งหกตัวของผมเป็นปลามีชีวิต ไม่มีรอยจากอวน เกล็ดไม่หลุดสักเกล็ดเดียว บนโต๊ะอาหารของผู้นำจากมณฑล ขาดก็แค่จานนี้แหละ”
เจ้าจื่อเถิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วใช้นิ้วเคาะขอบถ้วย “น้องชาย ราคาจัดซื้อรวมก็เป็นราคาจัดซื้อรวม ส่วนของส่งให้แขกพิเศษขายแพงขึ้นได้จริง”
“แต่สถานีสัตว์น้ำมีกฎ บัญชีต้องลงตัว”
“ผมให้ราคาสูง ชั่งละหนึ่งหยวน เป็นไง”
หลินไห่ส่ายหน้า สีหน้าเรียบเฉย “หนึ่งหยวนเป็นราคาปลาตาย”
“ปลากะพงเหลืองที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานเมื่อนำขึ้นจากน้ำ ผมใช้สาหร่ายทะเลเปียก ๆ ห่อดูแลมาตลอดทาง”
“ถ้าเอาไปขายที่ร้านอาหารของรัฐในอำเภอ ชั่งละสองหยวนก็ยังมีคนแย่งกันซื้อ”
เจ้าหน้าที่ซึ่งยืนอยู่ข้างประตูถือกระติกน้ำร้อนเดินเข้ามา แล้วเทน้ำใส่แก้วเคลือบตรงหน้าหลินไห่
พอได้ยินตัวเลขสองหยวน มือเขาก็สั่น น้ำร้อนแทบกระฉอกออกมา
เขาเหลือบมองหลินไห่ แต่ไม่กล้าพูดอะไร ก่อนจะถอยไปยืนข้าง ๆ อย่างเรียบร้อย
“ชั่งละสองหยวน นี่เป็นราคาที่ไม่เคยมีมาก่อนทั้งตำบล”