หมอกทะเลม้วนตัวอยู่เหนือผิวน้ำ ทัศนวิสัยไม่ถึงห้าเมตร
ไม้ไผ่กันกระแทกที่ข้างเรือแซมแพนจุ่มอยู่ในน้ำ กระทบกันเป็นเสียงทุ้มอู้อี้ตามจังหวะคลื่น
หลินไห่กำด้ามพายไม้ไว้ด้วยสองมือ ออกแรงพายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรือแซมแพนแล่นผ่านกำแพงกันคลื่นไปอย่างมั่นคง
“พี่ไห่จื่อ! เช้าขนาดนี้จะพายไปไหนน่ะ?”
จู่ ๆ เรืออีกลำก็โผล่ออกมาจากหมอกหนาทางด้านหน้าเฉียง
หลิวต้าจู่ยืนอยู่หัวเรือ มือดึงเชือกอวนไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจขณะตะโกนเรียกหลินไห่
หลินไห่หยุดพาย มองเรือของหลิวต้าจู่ที่เข้ามาใกล้ “ออกไปทะเลเล่นน่ะ”
“จะไปเล่นก็ไม่เห็นต้องมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเลย!”
หลิวต้าจู่ชี้ไปยังหมอกหนาเบื้องหน้า เสียงดังขึ้นอีกหลายระดับ “ตรงนั้นคืออ่าวเรือจม! เมื่อคืนลมแรง กระแสน้ำปั่นป่วนมาก”
“เชื่อฉันสักครั้ง รีบหันกลับเถอะ พวกเราไปวางอวนที่ร่องน้ำลึกกัน”
เรืออีกลำแล่นเฉียดผ่านมาจากด้านข้าง หลินเซียงถู่ย่อตัวอยู่ท้ายเรือ คอยบังคับทิศทาง พลางมองหลินไห่ด้วยหางตาแล้วหัวเราะเยาะ “ต้าจู่ นายจะไปยุ่งกับเขาทำไม? ตอนนี้เขาเป็นคนเก่งที่สร้างบ้านอิฐแดงได้แล้ว จะไปเห็นหัวปลากระจอกไม่กี่ตัวของพวกเราได้ยังไง”