ลมแรงหอบคลื่นซัดกระหน่ำหัวเรือแซมแพนไม้ไม่หยุด
น้ำทะเลเป็นสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ กระแสน้ำใต้ท้องเรือกระแทกดังอื้ออึงเป็นระลอก
หลินไห่เช็ดน้ำเค็มบนใบหน้า แล้วดึงเชือกสมอหินที่ผูกไว้ตรงหัวเรือ
สมอหินยึดแน่นอยู่ในซอกหินใต้น้ำลึกยี่สิบเมตร แต่เรือแซมแพนก็ยังถูกกระแสน้ำเชี่ยวลากจนเอียงไปมาไม่หยุด
หลินไห่หลับตาลง จมจิตสำนึกเข้าสู่ห้วงความคิด
“ระบบ เปิดเรดาร์สแกน”
แผงแสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นในสมอง เส้นสายสำหรับสร้างภาพจำลองสามมิติพุ่งลงไปใต้น้ำอย่างรวดเร็ว
【ติ๊ง!】
【เปิดเรดาร์แล้ว ความลึกของน้ำปัจจุบันสี่สิบสองเมตร กระแสน้ำไหลด้วยความเร็วหนึ่งจุดห้าเมตรต่อวินาที อุณหภูมิน้ำสิบสี่องศา】
เสียงกลไกของระบบดังขึ้นในสมอง
ความลึกสามสิบเมตร สี่สิบเมตร ห้าสิบเมตร
หน้าผาใต้น้ำอันสูงชันปรากฏบนเรดาร์ นั่นคือร่องลึกมหึมาที่ทอดขวางอยู่ใต้ทะเล
ก้นร่องลึกมีเศษหินและปะการังตายกองสะสมอยู่เป็นจำนวนมาก กระแสน้ำถูกขวางไว้ตรงนี้จนเกิดเป็นแอ่งน้ำนิ่งที่กระแสน้ำอ่อนลงหลายแห่ง
ทันใดนั้นเอง เส้นสีเขียวบนเรดาร์ในแอ่งน้ำนิ่งเหล่านั้นก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง
จุดแสงสีแดงขนาดใหญ่ผิดปกติปรากฏขึ้นที่ความลึกสามสิบเมตรใต้ทะเล
จุดแสงนั้นเป็นรูปทรงยาวบนเรดาร์ เคลื่อนที่ช้ามาก กำลังเลียบซอกหินริมหน้าผาไปอย่างเชื่องช้า