เสิ่นชิวมองกองแบงก์ใหญ่หนาเตอะบนโต๊ะ มือทั้งสองข้างประสานกันแน่น ดวงตาเป็นประกายวาววับ ก่อนจะพยักหน้าอย่างแรง
รุ่งเช้าวันถัดมา หลินไห่พกเงินตรงไปยังกองผลิต
เลขาพรรคหลินเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มือถือแก้วเคลือบใบใหญ่จิบชา พอเห็นหลินไห่เดินเข้ามาก็วางแก้วลงแล้วถามว่า “ไห่จื่อ มาแต่เช้ามีธุระอะไรหรือ”
หลินไห่ดึงม้านั่งยาวออกมานั่ง แล้วพูดเข้าเรื่องทันที “อาครับ ผมอยากขอที่ดินรกร้างข้างเรือนจอดเรือประมงของบ้านผมมาสร้างบ้าน”
มือที่ถือแก้วชาของหลินเจี้ยนกั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง เขากวาดตามองหลินไห่ “ที่ดินรกร้างผืนนั้นเป็นของส่วนรวม ตามระเบียบแล้วต้องขออนุมัติที่ดินเพื่อสร้างบ้าน และจ่ายค่าธรรมเนียมผังเมืองให้กองผลิตแปดสิบหยวน”
“ไห่จื่อ เงินก้อนนี้ไม่น้อยเลยนะ เพิ่งแยกบ้านออกมา จะมีเงินพอหรือ”
หลินไห่ไม่พูดอะไร เขาล้วงมือลงกระเป๋า หยิบแบงก์ใหญ่ที่พับเรียบร้อยปึกหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะทำงาน
แบงก์ใหญ่สีเขียวแปดใบโดดเด่นเป็นพิเศษบนโต๊ะทาสีแดง
หลินเจี้ยนกั๋วสูบยาเส้นเข้าไปคำหนึ่ง มองเงินกองนั้นแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาพ่นควันออกมา ก่อนเอื้อมมือเก็บเงินใส่ลิ้นชัก “ได้ ในเมื่อนายมีเงินจ่าย วันนี้ฉันจะจัดการเอกสารให้เลย”
“คิดจะสร้างบ้านแบบไหนล่ะ บ้านดินหรือบ้านโครงไม้”
“บ้านอิฐแดงหลังคากระเบื้องครับ”
หลินไห่ลุกขึ้นยืน “ต้องขุดฐานรากให้ลึกหน่อย เดี๋ยวผมจะไปขนอิฐจากในเมือง”