สายลมทะเลยามเช้าพัดพาความหนาวเย็นเสียดกระดูกมา สายฝนเม็ดเล็กโปรยกระหน่ำลงบนใบหน้าไม่หยุด
รองเท้าของหลินไห่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำโคลนแล้ว ทุกครั้งที่ก้าวเดิน พื้นรองเท้าจะส่งเสียงจ๊วบจ๊าบ
ถุงกระสอบป่านบนบ่าหนักอึ้ง ปลาตัวใหญ่ข้างในสะบัดหางเป็นครั้งคราว กระแทกแผ่นหลังของเขาผ่านเนื้อผ้าป่านหยาบ ๆ
เขาไม่หยุด เดินกึ่งวิ่งไปตามถนนดินโคลน
หกโมงตรง ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาตะกั่ว
หน้าประตูสถานีรับซื้อสัตว์น้ำหงซิงทางฝั่งตะวันออกของเมือง ประตูเหล็กสีดำสองบานที่สีลอกด่างกำลังถูกยามในชุดกันฝนค่อย ๆ ดึงเปิดออก
เพลาเหล็กเสียดสีกัน ส่งเสียงแหลมบาดหู
หลินไห่หยุดเดิน ปาดน้ำฝนบนใบหน้า แล้วหอบหายใจแรง
เขาดึงชายเสื้อ พยายามบิดน้ำโคลนออกจากเสื้อผ้า แต่ตัวเปียกโชกไปหมดแล้ว ผ้าชื้นเหนียวแนบติดแผ่นหลัง
เขาสูดหายใจลึก ๆ แล้วหิ้วถุงกระสอบป่านเดินไปยังช่องรับซื้อ
ช่องรับซื้อของสถานีสัตว์น้ำอยู่ในอาคารชั้นเดียวก่อด้วยปูนซีเมนต์ ด้านหน้าช่องติดตั้งลูกกรงเหล็กกันขโมย
ตอนนี้ในช่องรับซื้อมีหลอดไฟสีขาวสลัว ๆ ส่องอยู่ดวงหนึ่ง
พนักงานหนุ่มอายุยี่สิบกว่า ๆ นั่งอยู่ด้านใน กำลังใช้หวีพลาสติกจัดแต่งทรงผม
“สหาย รับซื้อปลาครับ”
หลินไห่วางถุงกระสอบป่านลงบนขอบหน้าต่างปูนซีเมนต์ เกิดเสียงกระแทกทุ้มต่ำ