น้ำโคลนทั้งเหนียวทั้งหนัก ทุกย่างก้าวต้องออกแรงมหาศาล
หลินไห่เดินไปหยุดตรงหน้าโพรงโคลนที่กว้างราวปากชามใบใหญ่ ก้มตัวลงแล้วค่อย ๆ หย่อนตะขอเหล็กยาวหนึ่งเมตรลงไป
โพรงลึกมาก ตะขอเหล็กหย่อนลงไปเกือบเก้าสิบเซนติเมตรกว่าจะชนเข้ากับของแข็งชิ้นหนึ่ง
ตุบ
ปลายตะขอเหล็กส่งแรงกระแทกทุ้ม ๆ กลับมา
ราชันปูน้ำที่ก้นโพรงตกใจ มันพ่นฟองโคลนออกมาเป็นชุด น้ำโคลนตรงปากโพรงเริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง
หลินไห่กดข้อมือลง พยายามใช้ส่วนโค้งของตะขอเหล็กเกี่ยวขอบกระดองหลังของปูน้ำ
แต่ราชันปูที่ก้นโพรงกลับกางก้ามทั้งสองข้าง ทันทีที่ตะขอเหล็กแตะตัวมัน ก็ถูกก้ามใหญ่หนีบไว้แน่น
แรงดึงส่งผ่านก้านเหล็กขึ้นมา จนข้อมือหลินไห่ชาหนึบ
“อาไห่ เกิดอะไรขึ้น”
เสิ่นชิวยืนอยู่บนเรือแซมแพน มือทั้งสองจับขอบเรือพลางตะโกนถามมาทางนี้
“เจอของใหญ่แล้ว”
หลินไห่ไม่หันกลับไป กล้ามเนื้อแขนขวาเกร็งแน่นขณะพยายามดึงตะขอเหล็กกลับ
แต่ราชันปูติดอยู่ที่ก้นโพรงแน่นมาก ตะขอเหล็กถูกก้ามใหญ่หนีบไว้จนแทบไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
หลินไห่ลองเปลี่ยนมุม แต่ในโพรงมีแต่โคลนเละเหนียวหนืด มองไม่เห็นสภาพข้างล่างเลย ตะขอเหล็กไถลไปมาอยู่ในน้ำโคลน
“ดึงไม่ขึ้นเหรอ”
น้ำเสียงของเสิ่นชิวแฝงความร้อนใจ “ไม่งั้นใช้เชือกคล้องดูไหม”