หลี่ชิงซานหัวเราะเย็นในใจ ที่แท้จางหมิงคนนี้คิดจะฉกฉวยบุญคุณนี้ไปเอาใจจางหงซิ่วนั่นเอง
แต่ใบหน้ากลับแสดงท่าทีซาบซึ้งใจจนน้ำตาจะไหล: "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้! ขอบใจศิษย์พี่จางมากที่ชี้แนะ ขอบใจศิษย์พี่จางมากที่มีพระคุณช่วยชีวิต! หากข้าพบเจอ ข้าจะต้องมอบให้ศิษย์พี่ก่อนเป็นคนแรกแน่นอน!"
จางหมิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ คิดว่าน้องศิษย์คนนี้รู้จักกาลเทศะเป็นอย่างยิ่ง
เขาตบไหล่หลี่ชิงซาน แสร้งทำเป็นใจกว้างหยิบหินวิญญาณระดับล่างสองก้อนกับขวดหยกเล็กๆ ออกมา: "ดูท่าเจ้าจะลำบากไม่น้อย นี่มีหินวิญญาณสองก้อนกับโอสถรวมปราณหนึ่งขวด เจ้าเอาไว้เถอะ ดูแลร่างกายให้ดี รีบหาหยกจี้ให้พบโดยเร็ว จำไว้ หากพบแล้วต้องรีบแจ้งข้าโดยด่วน!"
"ขอรับๆ ๆ! ต้องแน่นอน! ขอบใจศิษย์พี่จางมาก! ศิษย์พี่จางเดินทางดี ๆ ขอรับ!"
หลี่ชิงซานรับสิ่งของมาพร้อมกับคำขอบคุณนับไม่ถ้วน แล้วส่งจางหมิงจากไปอย่างนอบน้อม
มองดูเงาหลังของจางหมิงที่ค่อยๆ หายไป สีหน้าอ่อนน้อมขอบคุณบนใบหน้าของหลี่ชิงซานก็หายไปในพริบตา กลายเป็นความเย็นชาเยือกเย็นแทนที่
เขากลับไปยังกระท่อมหิน มองดูหินวิญญาณระดับล่างสองก้อนที่ไอวิญญาณจางมากับโอสถรวมปราณที่อย่างมากก็เพียงระดับล่างชั้นหนึ่งขวดนั้นในมือ มุมปากยกยิ้มเยาะหยัน
"ใครๆ ก็คิดจะใช้ข้าเป็นบันไดก้าว? ฮ่าๆ..."
เขาทุ่มหินวิญญาณระดับล่างสองก้อนนั้นกับโอสถรวมปราณขวดนั้นลงในน้ำเต้าดั่งใจอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ผ่านไปหนึ่งคืน
สิ่งที่เทออกมาจากน้ำเต้า กลับกลายเป็นหินวิญญาณระดับกลางสองก้อนที่ไอวิญญาณหนาแน่น ผิวเงางามเป็นมัน และโอสถรวมปราณระดับยอดสามเม็ดขนาดเท่าลำไย ลวดลายโอสถแจ่มชัด กลิ่นยาหอมกรุ่น!