ที่นี่เป็นสถานที่ที่ศิษย์นอกสำนักกับคนรับใช้บางส่วนใช้แลกเปลี่ยนซื้อขายกัน แม้จะเทียบความเจริญรุ่งเรืองกับเมืองเซียนที่แท้จริงไม่ได้ แต่โอสถ ยันต์ วัตถุดิบต่างๆ ก็มีครบครัน
หลี่ชิงซานปะปนอยู่ท่ามกลางผู้คน ดูเหมือนจะเดินเล่นอย่างไร้จุดหมาย แต่แท้จริงกลับเงี่ยหูฟัง คอยจับข้อมูลที่เป็นประโยชน์ทุกอย่าง
เขาพบร้านขายของชำแห่งหนึ่งซึ่งมีหน้าร้านกว้างขวางกว่าเพื่อน พ่อค้าเป็นคนอ้วนที่ดูปรีชาสามารถ มีระดับเพียงขั้นหลอมปราณช่วงกลางเท่านั้น
"ท่านพ่อค้า ขอแลกหินวิญญาณหน่อย"
หลี่ชิงซานส่งเสียงแหบพร่า นำหินวิญญาณระดับกลางสองก้อนออกมา
พ่อค้าอ้วนนัยน์ตาเป็นประกาย หินวิญญาณระดับกลางไม่ใช่ของที่เห็นได้บ่อยนัก เขาตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วจึงยิ้มพลางกล่าว "ท่านผู้อาวุโส ตามธรรมเนียม หินวิญญาณระดับกลางหนึ่งก้อนแลกหินวิญญาณระดับล่างหนึ่งร้อยห้าก้อน สองก้อนก็เป็นสองร้อยสิบก้อนให้ท่าน อย่างไรหรือ?"
เขาพยายามกดราคาลงหน่อย
หลี่ชิงซานส่ายหน้า ค่อยๆ เอ่ย "ธรรมเนียมตลาด ต้องเป็นอัตราหนึ่งต่อหนึ่งร้อยสิบ" ถึงแม้เขาเพิ่งมาถึง แต่ตอนเดินเล่นเมื่อครู่ก็ได้ไต่ถามราคาจนกระจ่างแจ้งแล้ว
พ่อค้าอ้วนเห็นเขารู้เรื่องดีนัก จึงทำได้แค่หัวเราะแห้ง "ท่านผู้อาวุโสสายตาคมจริง เอาเป็นตามที่ท่านว่าเถิด"
แล้วก็หยิบหินวิญญาณระดับล่างสองร้อยยี่สิบก้อนออกมาอย่างง่ายดาย
เหตุที่กล้าแลกหินวิญญาณระดับกลาง ก็เพราะหลี่ชิงซานได้ไต่ถามมาแล้วว่า ศิษย์นอกสำนักและศิษย์ในหลายคนไม่ได้ขาดแคลนหินวิญญาณระดับกลาง ดังนั้นการหยิบหินวิญญาณระดับกลางออกมาจึงไม่ถือว่าสะดุดตามากนัก
เพราะว่าสำนักชุนชิวเป็นสำนักใหญ่แห่งตงฮวง ภายในมีบรรพชนขั้นก่อกำเนิดนั่งประจำการอยู่ ช่วงหลายปีที่ผ่านมายึดครองแหล่งหินวิญญาณมาได้ไม่น้อย ศิษย์ในสำนักจึงมีน้ำมีเนื้อเวลาใช้จ่ายไม่น้อย