ที่แท้ก็เพื่อค้นหาสิ่งของเก่า
หลี่ชิงซานคลายใจลงได้บ้าง แต่บนใบหน้ายังคงแสดงความหวาดกลัว: "กลับ...กลับมาทูลศิษย์พี่ ข้าน้อยเพียงแต่ทำความสะอาดทุกวัน สิ่งของใหม่ที่ส่งมากองอยู่ที่มุมนั้น ยังมิทันได้จัดระเบียบ...มิได้สังเกตว่ามีหยกจี้ใด..."
"ไม่ได้สังเกต? จะให้เจ้าคนแก่ที่ไร้ประโยชน์นี้มีประโยชน์อันใด?!"
หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น แน่นอนว่าไม่พอใจกับคำตอบนี้เป็นอย่างยิ่ง "ถ้าเช่นนั้นรีบไปค้นเดี๋ยวนี้! จ้องมองด้วยตาแก่ๆ ของเจ้าอยู่นั่นหรือ? รีบไปค้นในกองขยะนั่นให้ข้า! หากค้นไม่พบ ทำให้กิจธุระของข้าต้องล่าช้า เจ้าไม่รอดแน่!"
น้ำเสียงของนางแย่มาก ราวกับใช้หลี่ชิงซานเป็นเรื่องธรรมดา
หลี่ชิงซานโกรธในใจ แต่บนใบหน้าไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย ทำได้เพียงรับคำอย่างต่อเนื่อง: "ขอรับๆ ข้าน้อยจะไปค้นเดี๋ยวนี้ จะไปค้นเดี๋ยวนี้..."
เขาหันหลังเดินไปยังกองขยะที่ส่งมาใหม่ แสร้งทำเป็นออกแรงค้นอย่างยากลำบาก
หลี่ชิงซานกว่าจะบำเพ็ญมาถึงขั้นหลอมปราณชั้นสี่ได้ ก็เพียงหวังจะบำเพ็ญอย่างสงบในตำหนักร้างสมบัติแห่งนี้ ไม่ต้องการให้ผู้ใดมารบกวน
ดังนั้นเขาจึงหวังเพียงให้ค้นพบหยกจี้นั่นโดยเร็ว เพื่อให้หญิงสาวชุดแดงจากไป
แต่หญิงสาวชุดแดงผู้นั้นดูจะหมดความอดทนอย่างยิ่ง ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ มองดูท่าทางเชื่องช้าของหลี่ชิงซาน ปากก็พร่ำบ่นเร่งเร้าไม่หยุด: "เร็วเข้า! กินข้าวหรือยัง? แขนขาแก่ๆ เกะกะ! ไร้ประโยชน์สิ้นดี!"