กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไป อีกสองฤดูหนาวฤดูร้อนได้ล่วงเลย
วันนี้ ภายในกระท่อมหิน หลี่ชิงซานค่อยๆ ยุติการฝึกปราณ พลังอันยิ่งใหญ่ที่แผ่ซ่านทั่วกายค่อยๆ หดกลับเข้าสู่ร่างกาย ผ่านการแปรเปลี่ยนของวิชาลมหายใจเต่า เหลือเพียงคลื่นพลังอันอ่อนแรงในระดับขั้นหลอมปราณชั้นสามเท่านั้น
เขาลืมตาขึ้น ดวงตาประกายแสงเร้นลับ ดุจบ่อน้ำโบราณลึกล้ำ มองไม่เห็นก้นบึ้ง
"ที่แท้ก็อายุหนึ่งร้อยห้าปีแล้วหรือ..."
หลี่ชิงซานพึมพำกับตัวเอง
วันนี้ เป็นวันคล้ายวันเกิดปีที่หนึ่งร้อยห้าของเขา
ไม่มีผู้ใดมาอวยพร ไม่มีสุรา ไม่มีงานเลี้ยง มีเพียงเขาคนเดียวที่จำได้ว่าตัวเลขนี้สำหรับมนุษย์ปุถุชนแล้วนับเป็นสิ่งมหัศจรรย์ แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรแล้วเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น
สองปีแห่งการฝึกฝนอย่างหนัก ด้วยน้ำเต้าดั่งใจที่คอยหล่อเลี้ยงด้วยยาเม็ดชั้นเลิศไม่ขาดสาย และพลังอันแข็งแกร่งของเคล็ดวิชาชีวิตนิรันดร์ ระดับพลังของเขาได้ทะลวงทะยานขึ้นสู่ขั้นหลอมปราณชั้นเก้าอย่างเงียบๆ แล้ว!
พลังชีวิตนิรันดร์ภายในตันเถียนกว้างใหญ่ดุจทะเลสาบ บริสุทธิ์เข้มข้น ความยิ่งใหญ่ไพศาลนั้น ไม่ด้อยไปกว่าผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานขั้นต้นทั่วไปแม้แต่น้อย!
เพียงต้องประคับประคองให้มั่นคงอีกสักครู่ ก็สามารถลองพุ่งชนขอบเขตขั้นหลอมปราณสมบูรณ์ ได้แล้ว
"อีกสองเดือน ครบกำหนดภารกิจ กลับสำนักได้แล้ว" หลี่ชิงซานพึมพำเบาๆ นิ้วมือเคาะเข่าอย่างไม่รู้ตัว "จางหงซิ่ว... ไม่รู้ว่านางตอนนี้บำเพ็ญถึงขั้นใดแล้ว หรือว่าจะสร้างฐานสำเร็จแล้ว? คราวนี้กลับไป จะเป็นบุญเป็นภัย สุดท้ายก็ต้องทำความเข้าใจให้จบสิ้น"
ในใจเขามีแผนรับมืออยู่หลายประการ จะฉวยโอกาส หรือหลบหนี หรือ... โจมตีกลับอย่างสายฟ้าแลบ!
ทุกอย่าง คงต้องรอถึงเวลากลับสำนักแล้วค่อยดูสถานการณ์
ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น นอกกระท่อมก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้น ทำลายความสงบของลานบ้าน