"งั้นข้าขอทั้งหมดเลย!"
หลี่ชิงซานพยักหน้า แล้วชี้ไปที่มุมหนึ่งซึ่งมีเศษแร่ดำ ๆ ดูไม่รู้จักเนื้อแท้กองอยู่: "เศษพวกนี้ล่ะ? ข้าจะเอากลับไปทับไหผักดอง"
ร้านเฒ่าถูกทำให้ขบขัน: "ฮ่าฮ่าฮ่า ทับไหผักดอง? ได้ ๆ ๆ ขาดธาตุปราณหนึ่งอัน เอาไปเลยทั้งหมด!"
หลี่ชิงซานจ่ายเงินอย่างสบายใจ แล้วเก็บโล่สำริดเล็ก ยันต์เก่า ๆ กองนั้น รวมทั้งยันต์โจมตีและป้องกันอีกหลายอันกับเศษแร่ไม่กี่ชิ้นใส่ย่าม
ท่าทางที่ชอบเก็บของถูก ๆ ซื้อของเสีย ๆ แบบนี้ ไม่ได้ทำให้ใครสนใจแม้แต่น้อย
กลับถึงบ้านหิน ปิดประตูมิดชิด
หลี่ชิงซานนำของที่ได้มาวันนี้ทั้งหมดออกมา สายตาเร่าร้อน
เขาค่อย ๆ วางโล่สำริดเล็กที่ชำรุด ยันต์คุณภาพต่ำ รวมถึงวัสดุระดับต่ำที่ดูไร้ประโยชน์ซึ่งสะสมไว้ก่อนหน้า และแผ่นหยกที่แตกหัก ลงในเหล้าเต่าดั่งใจเป็นชุด ๆ
มองเหล้าเต่าที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะ ดวงตาของหลี่ชิงซานเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"พรุ่งนี้ คงรู้ผล"
เขานั่งขัดสมาธิ กดความตื่นเต้นในใจลง แล้วเริ่มฝึกฝนตามปกติ รอคอยรุ่งสาง
รุ่งเช้าวันถัดมา ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มขาว หลี่ชิงซานก็ลืมตาขึ้นทันที จบการฝึกฝน
เขานอนไม่หลับทั้งคืน จิตใจส่วนใหญ่จดจ่ออยู่กับเหล้าเต่าสีเหลืองที่ดูเรียบง่ายบนโต๊ะ
บัดนี้ เขาหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย ดั่งผู้เชี่ยวชาญการชื่นชมของล้ำค่าที่กำลังจะเปิดเผยสมบัติสุดวิเศษ เอื้อมมือออกไปอย่างน่าเกรงขามและอดรอไม่ไหว
ปลายนิ้วสัมผัสผนังเหล้าเต่าที่อุ่นเนียน เขาค่อย ๆ ดึงจุกออก
ไม่มีปาฏิหาริย์กึกก้อง แต่กลิ่นผสมของพลังปราณที่บริสุทธิ์และมหาศาลผิดปกติ ดั่งสุราเก่าที่ถูกผนึกไว้นานถูกเปิดออก ทันใดนั้นก็ฟุ้งไปทั่วห้องหินเล็ก ๆ!
กลิ่นยา กลิ่นโลหะและหิน กลิ่นหอมของหญ้าไม้ และกลิ่นอายของวิถีที่ยากจะเอ่ยถึง... กลิ่นต่าง ๆ ปะปนกัน แค่สูดเข้าไปหนึ่งครั้งก็รู้สึกจิตใจเบิกบาน พลังดูเหมือนจะกระฉับกระเฉงขึ้น