การแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น หลี่ชิงซานก็เดินไปยังแผงขายของของศิษย์บางคน ซื้อโอสถวิญญาณคุณภาพต่ำจำนวนหนึ่ง รวมแล้วก็ไม่ได้สิ้นเปลืองหินวิญญาณกี่ก้อน ก็ได้โอสถวิญญาณมาเป็นร้อยเม็ด
เขาไม่ได้ซื้อเพิ่มอีก เพราะแค่ระดับหลอมปราณชั้นหนึ่ง หากใช้หินวิญญาณมากเกินไป ก็จะดูเด่นจนเกินไป
หลี่ชิงซานซื้อเสบียงแห้งกับน้ำสะอาดธรรมดาๆ อีกเล็กน้อย ก็ไม่รั้งอยู่อีกต่อไป รีบออกจากตลาดอย่างรวดเร็ว
แต่ถึงกระนั้น หลี่ชิงซานก็ยังสัมผัสได้ว่ามีเงาร่างหลายสายตามติดอยู่ข้างหลัง
เขารีบเดินหน้าต่อไป หมุนวิชาขนนกบินและวิชาลมหายใจเต่า วับวาบสองสามครั้ง ก็ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านต้นหนึ่ง หายไปไร้ร่องรอย
"คนล่ะ?"
"ช่างโชคร้าย ให้มันหนีไปได้!"
นักบำเพ็ญสามคนที่สวมชุดคลุมดำตามมาถึง กลับพบว่าตามตัวไม่ทัน พึมพำด่าทอไม่กี่คำ ก็หันหลังกลับไป
"ไม่คิดเลย ว่ายังถูกจับตา! ไม่ได้การ ครั้งนี้ต้องปิดด่านให้ทะลวงถึงขั้นหลอมปราณตอนปลายก่อนจึงจะออกมา ไม่คิดว่าแม้แต่ในสำนัก ยังอันตรายถึงเพียงนี้!"
หลี่ชิงซานสายตาเปลี่ยนไป คิดในใจเงียบๆ
รออยู่หลายชั่วยาม จนฟ้ามืดลง ยืนยันได้ว่าไม่มีใครตามหลัง เขาจึงย้อนกลับไปยังตำหนักร้างสมบัติอย่างเงียบเชียบ
กลับถึงห้องหิน เขาก็นำโอสถที่เพิ่งซื้อมาและโอสถที่ใช้ไม่ได้ทั้งหมด ทิ้งลงในน้ำเต้าดั่งใจทันที
รวมกันแล้วเป็นร้อยกว่าเม็ด หากยกระดับเป็นโอสถวิญญาณชั้นยอดได้ทั้งหมด ก็เพียงพอให้เขาบำเพ็ญได้หนึ่งปี
รุ่งขึ้น โอสถวิญญาณเป็นร้อยเม็ด กลายเป็นชั้นยอดทั้งหมด ทำให้หลี่ชิงซานหัวใจเต้นตื่นเต้น แทบอยากปิดด่านบำเพ็ญทันที
แต่เขาก็ยังอดใจไว้ เตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว หลี่ชิงซานสูดลมหายใจลึก มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่จำได้ว่าถ้ำพำนักของเย่หลิงซวงอยู่โดยประมาณ