หลังจากความรู้สึกมึนงงจากการส่งตัวข้ามมิติสิ้นสุดลง หลี่ชิงซานก็เหยียบลงบนพื้นดินที่มั่นคงแต่แปลกตา
กลิ่นอายปราณสวรรค์และปราณดินที่เข้มข้นบริสุทธิ์กว่าภายนอกหลายเท่าพัดเข้ามา ปนกับกลิ่นอายโบราณ รกร้าง และกลิ่นคาวเลือดจางๆ
เบื้องหน้าเป็นป่าเขาดึกดำบรรพ์ที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่าน เถาวัลย์พันเกี่ยว ภูเขาสลับซับซ้อนอยู่ไกลลิบ มีหมอกปกคลุม และลึกเข้าไปดูเหมือนมีโครงร่างของวังขนาดใหญ่เลือนราง
แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้สำรวจสภาพแวดล้อม เสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังจนหูแทบแตกก็ดังมาจากทั่วทุกสารทิศ!
"คำราม!" "หอน!" "ฟ่อๆ—"
สัตว์อสูรหลายสิบตัวรูปร่างต่างกัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความกระหายเลือด พุ่งออกจากป่าอย่างกะทันหัน!
สัตว์อสูรเหล่านี้มีระดับไม่สูงนัก ส่วนใหญ่อยู่ในช่วงหลอมปราณขั้นกลางถึงปลาย แต่จำนวนมากมาย และดูเหมือนจะถูกคลื่นอวกาศของทางเข้ามิติรบกวน ทำให้ดุร้ายผิดปกติ
"ไอ้พวกขี้ขลาด! ถล่มเข้าไป! ฆ่าพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้!"
นักบำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นกลางแห่งสำนักหยินหลัวตวาดลั่น พร้อมกับอีกสองสหายขั้นสร้างฐานขั้นต้นถอยหลังหนึ่งก้าว มองอย่างเย็นชา ไม่มีทีท่าว่าจะลงมือ
เหล่าผู้ฝึกตนอิสระที่ถูกขับไล่สับสนวุ่นวายทันที
พวกเขาส่วนใหญ่มีพลังฝึกฝนต่ำ อาวุธก็เรียบง่าย เผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่ดุร้าย ก็ตกอยู่ในภาวะการต่อสู้อันหนักหน่วงทันที
เสียงกรีดร้อง คำราม และเสียงระเบิดของเวทผสมผสานกันไปหมด
ผู้ฝึกตนอิสระถูกสัตว์อสูรฉีกกระชาก กัดตายไม่ขาดสาย เลือดแดงเปื้อนมอสส์บนพื้นดินและรากไม้โบราณ