เจียงหนีชะงักไปครู่หนึ่ง กว่าจะรู้ตัว ฟู่เจ๋อเยวียนก็ทำดีกับเธอมากเกินไปเสียแล้ว
“สะดวกลงมาไหมครับ”
ฟู่เจ๋อเยวียนถามด้วยความเข้าใจ
“ถ้าไม่สะดวก ผมวางไว้ที่แปลงดอกไม้ตรงนี้ คุณลงมาเอาเองก็ได้”
“สะดวกค่ะ ไม่มีอะไรไม่สะดวก หนีลงไปเดี๋ยวนี้แหละ” เจียงหนีคลุมเสื้อแจ็กเก็ตบาง ๆ แล้วออกจากห้อง ขึ้นลิฟต์ลงมาชั้นล่าง
ขนาดยายังมาส่งถึงหน้าบ้าน ถ้าตอนนี้บอกว่าไม่สะดวก ก็คงทำให้อีกฝ่ายรู้สึกใจหายไม่น้อย
เธอไม่ใช่คนไร้สำนึกขนาดนั้น
มาถึงข้างล่าง
เจียงหนีเหลือบเห็นฟู่เจ๋อเยวียนยืนอยู่ข้างแปลงดอกไม้ในทันที
เขาสูงมาก ใส่เสื้อยืดสีดำ กางเกงขายาวสีกากีทหารเก็บปลายขาไว้ในบูต
กล้ามเนื้อที่แขนเห็นชัดว่าเป็นผลจากการฝึกฝนสม่ำเสมอ ไล่เส้นสวยงาม ดูแข็งแรงมาก
มาดของฟู่เจ๋อเยวียนในตอนนี้ ต่างจากยามปกติที่สวมสูทสามชิ้น เต็มไปด้วยความหล่อเหลาดุดัน
เจียงหนีอดอุทานเงียบ ๆ ในใจไม่ได้ ก่อนจะวิ่งเหยาะไปหยุดตรงหน้าฟู่เจ๋อเยวียน พลางปัดผมที่ถูกลมตีจนยุ่งเหยิง
“ขอโทษนะคะคุณฟู่ ให้รอนานเลย”
“ไม่นานเท่าไหร่หรอก” ฟู่เจ๋อเยวียนยื่นถุงกับปิ่นโตใบหนึ่งส่งต่อหน้าเจียงหนี
“ยาทาอยู่ในถุง วันละสามครั้ง เช้า กลางวัน เย็น ครั้งละหน ทาไปประมาณสามวันก็น่าจะเห็นผล ส่วนในปิ่นโตเป็นซุปบำรุงเลือดลม เห็นช่วงนี้คุณหน้าตาซีดเซียว ต้องบำรุงสักหน่อย”
ปลายนิ้วที่ห้อยแนบข้างตัวของเจียงหนีขดงอเล็กน้อย เธอไม่ได้เอื้อมมือไปรับในทันที