“พ่อ!”
คิ้วของปั๋วเยี่ยนหวยขมวดเป็นร่องลึก
“เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจียงหนี”
ปั๋วเหยียนซานจ้องเขม็งใส่เขาอย่างดุดัน น้ำเสียงเย็นชา
“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอก่อเรื่อง ตระกูลปั๋วจะตกอยู่ในสภาพนี้หรือ?”
ปั๋วเยี่ยนหวยไม่เห็นด้วยกับมุมมองของปั๋วเหยียนซาน แต่เขารู้ดีว่าการโต้แย้งพ่อมีแต่จะยิ่งจุดชนวนการทะเลาะที่รุนแรงขึ้น เขาจึงเลือกที่จะเงียบ
ปั๋วเหยียนซานส่งเสียงฮึดฮัดทางจมูกอย่างแรง
“ไม่พูด? งั้นเรื่องนี้พ่อจะจัดการให้เอง!”
“ผมจัดการเองได้!” ปั๋วเยี่ยนหวยหลับตาลง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง มือกำแน่นเป็นหมัด
“ผมจัดการเรื่องนี้ได้”
ปั๋วเหยียนซานออกคำสั่งเด็ดขาด
“ภายในวันนี้ ฉันต้องการเห็นผล”
ปั๋วเยี่ยนหวยก้มหน้า ตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ทราบแล้ว”
——
เจียงหนีทายาเสร็จแล้วกลับไปที่สตูดิโอ
นั่งทำงานได้ไม่นาน ก็มีเพื่อนร่วมงานมาหาที่ห้องผ่าตัด
“คุณเจียง มีผู้ชายคนหนึ่งมาหาคุณข้างนอกค่ะ”
เจียงหนีถอดถุงมือออก เดินออกไป เห็นปั๋วเยี่ยนหวยยืนอยู่ที่ประตู สีหน้าก็เย็นชาลง
“มีธุระอะไร?”
ปั๋วเยี่ยนหวยกดขมับเบา ๆ หว่างคิ้วหล่อเหลาเต็มไปด้วยความอ่อนล้า
“เราไปคุยกันที่ร้านกาแฟข้าง ๆ เถอะ”
เจียงหนีรู้ดี ที่ปั๋วเยี่ยนหวยมาหาเธอ เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์เป็นเพราะเรื่องในโลกออนไลน์
ก็สมควรจะได้คุยกันเสียที
ถ้าปั๋วเยี่ยนหวยทนแรงกดดันทางสังคมไม่ไหว ต้องการให้เธอช่วยหรือให้เธอลบคลิปเสียงอะไรทำนองนั้น เธอก็ฉวยโอกาสเสนอเรื่องหย่าได้เลย
ภายในร้านกาแฟ
เจียงหนีสั่งน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว ปั๋วเยี่ยนหวยสั่งกาแฟดำ