“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?” ปั๋วเยี่ยนหวยขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียดอ่านยาก
หลินซูอันก้มหน้าลงตลอดเวลา ทั้งตัวอาบไปด้วยความห่อเหี่ยว
“ฉันมีลูก จะเอาเรื่องชื่อเสียงมาล้อเล่นได้ยังไง? รวมถึงเรื่องที่ไปคลับครั้งนี้ ก็เป็น... เป็นเว่ยเซียวหลอกฉันมา บอกจะบอกสาเหตุการตายของโจวอี้ ฉันถึงได้ไป”
เรื่องพลิกผันเกินคาด ปั๋วเยี่ยนหวยถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
หลินซูอันสูดจมูก ปาดน้ำตาอย่างเงียบเชียบ
“คุณต้องอยากถามแน่ ว่าทำไมฉันถึงไม่บอกเรื่องนี้กับคุณ? ฉันก็มีศักดิ์ศรี... ฉันไม่อยาก... ไม่อยากเป็นตัวไร้ค่าที่ทำอะไรไม่ได้เลยถ้าขาดโจวอี้ โดยเฉพาะต่อหน้าคุณ...”
ปั๋วเยี่ยนหวยยื่นทิชชู่ให้
“เช็ดน้ำตาก่อนเถอะ”
หลินซูอันรับทิชชู่มา มือสั่นเทาเช็ดน้ำตา
ผ่านไปสิบกว่าวินาที ปั๋วเยี่ยนหวยรอจนเธอร้องไห้ไม่หนักเท่าเมื่อกี้แล้ว ถึงเอ่ยถาม
“เว่ยเซียวเป็นคนบังคับคุณ แล้วที่คุณสมรู้ร่วมคิดกับแฟนสาวของน้องชายเจียงหนี ให้ยุให้เจียงอวี่กับหลี่หลานจือมาที่นี่แล้วทำลายข้าวของในบ้านคุณ ก็เพราะถูกบังคับด้วยเหรอ?”
สำหรับคำถามนี้ หลินซูอันตอบอย่างตรงไปตรงมา
“ฉันทำไปด้วยความตั้งใจ ตั้งใจจะทำให้คุณสงสารฉัน...”
พูดไป น้ำตาก็ไหลร่วงลงมาอีก
“คุณไม่รู้สึกเหรอ? ช่วงนี้เพราะคุณหนูเจียง คุณเปลี่ยนไปมากเลย คุณไล่ฉันออกจากบ้านก่อน จากนั้นก็เฉยชา ไม่รับโทรศัพท์ฉัน ไม่ยอมให้ฉันไปหาที่บริษัท... ฉัน... ฉันจนปัญญาจริงๆ ถึงต้องใช้วิธีนี้...”