เจียงหาวก้มมองขาอ่อนปวกเปียกของตัวเอง ก่อนเงยหน้ามองรถเข็นหรูสั่งตัดลายลูกไม้สไตล์เจ้าหญิง มุมปากกระตุกอย่างแรง
เธอมีคำประเมินให้มันแค่คำเดียว
สวยแต่ไร้ประโยชน์
ตกแต่งซะฉูดฉาด ถ้ามีปัญญาก็ติดเครื่องยนต์ไฟฟ้ามาสิ ยังสู้รถเข็นไฟฟ้าธรรมดา ๆ ในโลกจริงของเธอไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเข็นเอง เวลาหนีตายยังพึ่งแบตเตอรี่ ไม่ใช่กล้ามเนื้อต้นแขน
แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็ทำได้แค่สูดหายใจลึก ๆ ปลอบใจตัวเอง
“เอาน่า จากยานพาหนะสารพัดแบบ ดันสุ่มได้พาหนะที่คุ้นเคยที่สุด แบบนี้จะไม่นับว่าโชคดีได้ยังไง?”
เธอลากขาที่ไร้ความรู้สึก ขยับขึ้นไปบนรถเข็นทีละนิด แขนทั้งสองข้างเกร็งจนเส้นเลือดปูด ท่าทางทุลักทุเล ดูไม่สง่างามเอาเสียเลย
กว่าจะปีนขึ้นไปได้ก็เหงื่อท่วม พอหันกลับไปมองก็พบว่าด้านหลังรถเข็นยังซ่อนล้อกันหงายไว้อีกสองล้อ
ใส่ใจจริง ๆ ใส่ใจเกินไปแล้ว กลัวเธอคว่ำถึงขนาดนี้ เกมนี่คงเป็นห่วงจนหัวหมุน
พอนั่งลงบนรถเข็น เจียงหาวลองขยับตัวดู ต้องยอมรับว่านั่งสบายทีเดียว นอกจากจะร้อนไปหน่อย
ถนนทอดยาวออกไปไม่รู้จบจนพ้นขอบสายตา หมอกดำสองข้างทางหมุนวน ในส่วนลึกของม่านหมอกดูเหมือนมีสายตาอำมหิตนับไม่ถ้วนซ่อนอยู่ พร้อมจะพุ่งออกมาฉีกทุกสิ่งเป็นชิ้น ๆ ในทันที จ้องจนสันหลังของเจียงหาวเย็นวาบ
ส่วนหมอกดำที่อยู่ห่างจากด้านหลังรถเข็นไป 100 เมตรนั้นเตรียมพร้อมมานานแล้ว มันกำลังปั่นป่วน ราวกับแทบรอไม่ไหวที่จะทะลักเข้ามา
ดูเหมือนระบบตรวจพบว่ารถเข็นยังไม่เริ่มเคลื่อนที่ หมอกดำจึงถูกม่านกั้นที่มองไม่เห็นขวางเอาไว้
เจียงหาวตรวจดูจนแน่ใจว่ายังไม่มีภัยคุกคาม จึงรีบเปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว แล้วใช้นิ้วจิ้มช่องชื่อเล่น
【เจียงบ้านี้นั่งรถเข็นซิ่ง】
ตั้งแต่ขาใช้การไม่ได้ ชื่อในเกมของเธอก็เป็นชื่อนี้มาตลอด ขอแค่พี่สาวอยู่ในเกมด้วย รับรองว่ามองแวบแรกก็จำเธอได้แน่
แก้ชื่อเสร็จแล้ว เธอก็เปิดช่องแชตดูคร่าว ๆ
【ประเทศมังกร เขต 44 เขตย่อย 444 (1000000/1000000)】
ตอนนี้ข้อความบนหน้าจอแสงไหลพรั่งพรู ตัวหนังสือแต่ละบรรทัดเลื่อนเร็วราวกับความเห็นที่ถาโถมบนหน้าจอ
องุ่นลูกโต: เดี๋ยวนะ เกมเอาชีวิตรอดบนถนนไม่ใช่เรื่องแต่งในนิยายที่เขียนมาหลอกคนหรอกเหรอ? พวกเราถูกลากเข้ามาจริง ๆ เหรอ? หรือเป็นรายการวาไรตี้แกล้งคนของช่องไหน? บนถนนมีกล้องซ่อนอยู่หรือเปล่า?
กุ้งลอกเปลือกสวมหน้ากาก: แกล้งคนงั้นเหรอ? ถ้าผู้กำกับคนไหนแกล้งคนหกพันล้านคนพร้อมกันได้ เขาก็ขึ้นครองบัลลังก์เป็นประธานโลกได้เลย จะถ่ายรายการวาไรตี้ไปทำไม เปลี่ยนอาชีพไปปกครองดาวโลกซะเลยสิ
ดวงซวยเต็มพิกัด: จบเห่แล้ว จบเห่แล้ว… ตอนเกมลากฉันมา ฉันกำลังซู้ดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ มือสั่นทีเดียว น้ำซุปทั้งชามหกใส่ต้นขาหมด ตอนนี้เจ็บจนอยากกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงนี้เลย…
หลี่หมิงอวี่: แค่นั้นจะไปสู้ฉันได้ยังไง ตอนเกมลากคนมา ฉันยังไม่ตื่นเลย โดนลากเข้ามาทั้งที่แก้ผ้าอยู่! พาหนะยังเป็นรถขาไถอีกต่างหาก ตอนนี้แค่ถีบขามันก็ร้องเพลงว่า พ่อของพ่อเรียกปู่…
เจียงหาวหรี่ตากวาดดูชื่อผู้เล่นของทุกคนอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่เจอชื่อเล่นคุ้นตาอย่าง【เจาะยางรถเข็นไอ้เป๋ให้พรุน】
ในใจเธอวูบโหวงไปชั่วขณะ แต่ก็แค่ชั่วขณะเดียว
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าจากตะกร้าลูกไม้ใบเล็กมาเช็ดเหงื่อ
ไม่เป็นไร เขตใหญ่มีตั้งเยอะแยะ พี่สาวอาจอยู่เขตอื่นก็ได้
เมื่อจัดการความรู้สึกเรียบร้อย เจียงหาวก็ไม่เสียเวลาอีก เธอใช้มือเข็นรถเข็นตะกุยไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก
หมอกดำด้านหลังที่ก่อนหน้านี้ถูกม่านกั้นล่องหนขวางไว้อย่างแน่นหนา พลันราวกับมีชีวิตขึ้นมา มันทะลักไปข้างหน้าอย่างเริงร่า ท่าทางเหมือนอยากตามมาถึงแล้วเลียล้อรถเข็นเธอสักสองที
เธอหันกลับไปมอง แอบด่าเกมเฮงซวยในใจ ก่อนเร่งมือให้เร็วขึ้นอีกเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็สอดส่ายสายตาตรวจถนนทั้งสองข้างอย่างละเอียดราวกับเรดาร์
แสงแดดแผดเผาพื้นถนนจนร้อนระอุ อากาศบิดเบี้ยวเป็นคลื่น พื้นถนนไกลออกไปดูคล้ายกองครีมที่กำลังละลาย
เพียงไม่กี่นาที เจียงหาวก็เปียกโชกไปทั้งตัวราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นจากน้ำ เสื้อผ้าชุ่มเหงื่อจนแนบเนื้อ คอแห้งผากราวกับมีควันออกมา ทุกครั้งที่กลืนน้ำลายเจ็บจนเธอต้องเบ้หน้า
สิ่งเดียวที่ยังพอทำให้โล่งใจคือพื้นถนนค่อนข้างเรียบ เป็นถนนลาดยาง ไม่มีสิ่งกีดขวาง
ไม่อย่างนั้น คนไร้ประโยชน์ที่นั่งรถเข็นอย่างเธอคงได้ตายแน่
เพิ่งเข็นไปได้ราว 100 เมตร เจียงหาวก็สะดุ้งเมื่อเสียงประกาศดังขึ้นข้างหูอย่างกะทันหัน
【ประกาศโลก: ยินดีกับผู้เล่น “หมัดต่อเนื่องสองที” จากเขต 001 ของประเทศมังกร ที่สังหารได้เป็นคนแรกทั่วเซิร์ฟเวอร์ รับรางวัล 100 แต้ม กระดานอันดับเขตย่อยเปิดแล้ว ผู้เล่นสามารถตรวจสอบอันดับได้ด้วยตนเอง】
มือที่จับล้อของเจียงหาวกำแน่นขึ้นมาทันที ความรู้สึกเร่งด่วนพุ่งขึ้นมาเต็มหัวใจ
เพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเอง สังหารคนแรกได้แล้วเหรอ?
ได้รางวัลอะไรจากการสังหารคนแรกไหม?
เธอรีบเปิดกระดานอันดับ ทั้งอันดับทั่วเซิร์ฟเวอร์และอันดับเขตใหญ่ยังเป็นสีเทา ไม่เปิดให้ดู ครั้งนี้เปิดแค่อันดับเขตย่อย เธอจึงเห็นได้แค่อันดับของเขตย่อย 444
พอเห็นแล้วก็รู้สึกซับซ้อนขึ้นมาทันที
ผู้เล่นในเขตย่อยของพวกเธอแทบจะเหมือนเลขเขต ราวกับทุกคนกำลังรอวันตาย กวาดตามองแวบเดียวก็เห็นแต่เลขศูนย์ เรียงกันเป็นระเบียบ
รวมถึงเจียงหาวด้วย
เธอไม่ได้ดูต่อ ปิดกระดานอันดับ แล้วรีบเข็นตัวเองไปข้างหน้าด้วยความเร็วแบบหอยทากเร่งฝีเท้า
แขนทั้งสองข้างหมุนเป็นวงอย่างบ้าคลั่ง รถเข็นส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด แต่ความเร็วยังน่าเวทนาเหมือนเดิม
การสังหารคนแรกเธอคงแย่งมาไม่ได้แล้ว แต่ด้วยค่าความโชคดีที่สูงถึง 99 ในตอนนี้ ไม่แน่ว่าเธออาจเก็บรางวัลจากทางอื่นได้บ้าง
ในที่สุด หลังจากตะเกียกตะกายไปได้กว่า 500 เมตร จู่ ๆ แสงวาบหนึ่งก็สะท้อนเข้าตาเธอ
มีของดี!
เธอรีบมองไปทันที แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ตรงรอยต่อระหว่างถนนกับหมอกดำทางซ้าย มีหีบสมบัติตั้งอยู่อย่างสงบ กลิ่นอายรอบตัวเหมือนกำลังร้องเรียก “มาเปิดฉันเร็วเข้า!”
ดวงตาเจียงหาวเป็นประกาย เธอรีบเข็นรถเข็นตรงไปหาหีบสมบัติ
พอเข้าใกล้จึงเห็นชัดว่าเป็นหีบสีทอง บนหีบสลักลวดลายวิจิตรซับซ้อน พื้นผิวมีประกายเรืองรองจาง ๆ ไหลวูบวาบอยู่
ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ขอแสดงความยินดีกับคนพิการที่โชคดีเหนือฟ้าอย่างไม่เต็มใจนัก คุณเป็นคนแรกที่พบหีบสมบัติทองคำ!
คำแนะนำ: ระดับของหีบสมบัติมีตั้งแต่ทองแดง เงิน ทองคำ แพลทินัม เพชร ดาวเจิดจรัส ล้ำเลิศ ไร้เทียมทาน และตำนาน
ยิ่งระดับหีบสมบัติสูง สิ่งของข้างในก็ยิ่งดี แน่นอนว่าเจ้าตัวประหลาดตัวจิ๋วที่เปิดออกมาก็ยิ่งโจมตีรุนแรงขึ้นด้วยนะ～】
เจียงหาวไม่ได้เปิดหีบทันที
ถึงค่าความโชคดีของเธอตอนนี้จะสูงมาก แต่บางที อาจจะ มีโอกาสที่เธอจะไม่ซวยถึงขั้นเปิดหีบใบแรกแล้วตายข้างในก็มีแต่เสบียง ไม่มีตัวประหลาดก็เป็นได้
แต่ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า คนพิการก็มีชีวิตเหมือนกัน
ทว่าเธอมองซ้ายมองขวาแล้วก็ไม่เจออะไรที่เอามาใช้เป็นอาวุธได้เลย อย่าว่าแต่ไม้พลอง แม้แต่ก้อนดินแข็ง ๆ สักก้อนก็ยังหาไม่เจอ
เกมเฮงซวยนี่ ลากคนพิการเข้ามาเล่นเกมเอาชีวิตรอด แต่กลับไม่ให้อาวุธคนพิการสักชิ้น!