ฉันนี่แหละอันดับหนึ่ง นั่งรถเข็นถล่มเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง

ตอนที่ 1 ฉัน ผู้เล่นอันดับหนึ่ง ใช้รถเข็นสังหารทั่วเกมถนน

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“คุณลุงโจว มีข่าวพี่สาวฉันแล้วใช่ไหมคะ?” ใบหน้าเล็ก ๆ ของเจียงหาวซีดเผือด นิ้วที่กำโทรศัพท์สั่นระริก

“ตรวจพบเบาะแสมาบ้างแล้ว”

ดวงตาของเจียงหาวพลันสว่างวาบ ทว่าทันใดนั้น เสียงจากลำโพงก็เริ่มขาด ๆ หาย ๆ

“จากการสืบสวน...สองปี...ซ่า...หายตัวไป...พี่สาว...สองพันกว่าคน...”

“ฮัลโหล คุณลุงโจว ฉันได้ยินไม่ค่อยชัดเลยค่ะ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?”

เธอลดโทรศัพท์ลงมาดูหน้าจอ ทั้งที่สัญญาณเต็มขีด แต่เสียงกลับขาด ๆ หาย ๆ ไม่หยุด พอกำลังจะถามต่อ สายก็ตัดไปพร้อมเสียง “ตู๊ด”

ขณะที่เจียงหาวกำลังงุนงง เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นเยียบไร้ความรู้สึกก็ดังสนั่นข้างหูขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

【ผู้เล่นทั่วโลก 6,000 ล้านคนเข้าสู่ระบบเกมเรียบร้อยแล้ว ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่โลกเอาชีวิตรอดบนถนน เกมจะเริ่มอย่างเป็นทางการในอีก 3 วินาที】

เจียงหาวขมวดหน้า สมองมึนงงไปชั่วขณะ

นี่มันบ้าอะไรกัน?

แต่ยังไม่ทันได้คลายข้อสงสัย เบื้องหน้าก็วาบด้วยแสงสีขาว

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองนั่งแหมะอยู่บนถนนลาดยางที่ทอดยาวสุดสายตา ลมร้อนหอบฝุ่นทรายพัดกระแทกหน้า

เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว รูม่านตาของเธอหดวูบ คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ หางตายังมีน้ำตาจากปฏิกิริยาตามธรรมชาติที่ไหลออกมาตอนถูกแสงจ้าสาดใส่เมื่อครู่

คราวนี้ เสียงเมื่อครู่ก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

【โหลดเสร็จสิ้น เกมเอาชีวิตรอดบนถนนเริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้วจ้า~ ต่อไปจะประกาศกติกาเกม ผู้เล่นทุกคนตั้งใจฟังให้ดี จำไม่ได้แล้วจะตายเอานะจ๊ะ~】

【1. เกมจะเปลี่ยนกล่องสุ่มธีมภัยพิบัติทุก 30 วัน ธีมคัดสรรประจำเดือนนี้คือ “ร้อนจัด” พยายามเอาชีวิตรอดให้ได้นะ เจ้าพวกตัวกระจ้อยร่อย อย่าปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นหมูสามชั้นกรอบหอมฉุยล่ะ~】

【2. สองข้างถนนมีอันตรายที่ไม่ทราบชนิด แต่บริเวณขอบทางจะมีกล่องสมบัติปรากฏขึ้น โปรดระวัง เปิดกล่องแล้วมีเซอร์ไพรส์ อาจมีสัตว์ประหลาดกระโจนออกมาก็ได้ ถ้าพวกดวงซวยเปิดได้แจ็กพอต แนะนำให้นอนรอความตายอย่างว่าง่าย ยิ่งดิ้น สัตว์ประหลาดก็ยิ่งคึก】

【3. กลางคืนอันตรายมาก ห้ามออกห่างจากยานพาหนะเกิน 5 เมตร ถ้ายังดื้อวิ่งเพ่นพ่านแล้วถูกสัตว์ประหลาดฉีกเป็นชิ้น ๆ เกมไม่รับผิดชอบนะจ๊ะ】

【4. ทุกวันมีระยะทางขั้นต่ำตามตัวชี้วัด ใครวิ่งไม่ถึงก็เป็นเจ้าขี้เกียจ ระบบจะ “ส่งไปสู่สุคติด้วยกำลัง” ในคลิกเดียว ปุ่มอ้อนวอนถูกถอดออกแล้ว】

【5. บนถนนเดินหน้าได้อย่างเดียว ห้ามถอยหลัง ถอยรถเมื่อไร ตายเมื่อนั้น! (ภายในระยะ 500 เมตร)】

【ประกาศกติกาข้างต้นจบแล้ว หากมีข้อสงสัย แนะนำให้ไปตายซะ ขอให้ทุกท่านสนุกกับเกมนะ ฮิ ๆ】

สิ้นเสียง เจียงหาวก็เห็นหน้าต่างสถานะส่วนตัวปรากฏขึ้นตรงหน้า

【ผู้เล่น: เจียงหาว (หญิง, อายุ 20 ปี)

ชื่อเล่น: ยังไม่ได้ตั้ง

รหัสประจำตัว: 0012340049

ฉายา: ไม่มี

สภาพร่างกาย: 8 (แข็งแรงกว่ากระดาษนิดเดียว)

พละกำลัง: 9 (บิดฝาขวดไหว ส่วนบิดคอสัตว์ประหลาดน่ะ? ฝันไปเถอะ)

ความว่องไว: 2 (แม้แต่คุณยายบ้านข้าง ๆ ที่ใช้ไม้เท้ายังถอยรถได้เร็วกว่าคุณ แนะนำให้นอนเป็นสิ่งกีดขวางถนนไปเลย)

ค่าพลังชีวิต: 58 (ขาทั้งสองข้างประท้วงหยุดงาน ใกล้ลงหลุมไปครึ่งตัวแล้ว อีกก้าวเดียวก็ได้ไปกินข้าวกล่องงานศพ)

ค่าความเหนื่อยล้า: 66 (เมื่อคืนไปดวลกับยมบาลมาหรือไง?)

ค่าโชค: 99 (คนพิการขาอย่างคุณกลับดวงดีเกินมนุษย์มนา? สงสัยเอาชีวิตชาติหน้ามาแลกแน่ ๆ ใช้ประหยัดหน่อยล่ะ เจ้าขาเป๋!)】

เจียงหาวหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ มุมปากยกขึ้นอย่างเย้ยหยัน ก่อนเงยหน้าขึ้นด่าอากาศธาตุเสียงลั่น

“สนุกกับเกมงั้นเหรอ? สนุกกับขาแกสิ! ลากคนขาเป๋เข้ามาเล่นเกมเอาชีวิตรอดบนถนน เก่งมากเลยนะ ซาตานเห็นแล้วยังต้องละอายใจ เกมบ้าอะไรของแก ฆ่าคนก็บอกว่าฆ่าคนสิ ยังจะทำเป็นจัดเกมอีก? ทำตัวเหมือนพวกชอบเรียกร้องคำชมจากปีศาจ แล้วยังมาทำเป็นคนดีอีก...”

ยิ่งด่าเจียงหาวก็ยิ่งได้ใจ นิ้วแทบชี้ทะลุขึ้นไปบนฟ้า

ตั้งแต่พี่สาวหายตัวไปเมื่อ 2 ปีก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับข่าวคราว! แต่กลับถูกเกมเฮงซวยนี่ทำลายจนหมด!

ถ้าระบบเกมมีร่างจริงอยู่ตรงนี้ เธอคงอยากสับมันเป็นพันชิ้นหมื่นชิ้น

ขณะที่กำลังด่าได้ที่ เสียงอิเล็กทรอนิกส์น่าหมั่นไส้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับวิญญาณตามหลอกหลอนไม่เลิก

เจียงหาวไม่กลัวสักนิด เธอตอบกลับอย่างเต็มปากเต็มคำ ตายแล้วไง? ก็แค่ตายไม่ใช่เหรอ?

ตั้งแต่พี่สาวหายตัวไป เธอก็แทบไม่ต่างจากคนตายอยู่แล้ว

【อ้อ จริงสิ ขอโทษที ลืมบอกเรื่องสำคัญที่สุดไปเมื่อกี้ ถ้ามีผู้เล่นไปถึงปลายถนนและคว้าอันดับหนึ่งของโลกได้ เกมนี้จะมอบโอกาสให้เขาขอพรได้ 1 ข้อ ขออะไรก็เป็นจริงได้ทั้งนั้นนะ~】

อากาศเงียบงันไป 0.3 วินาที

ขออะไรก็ได้งั้นเหรอ?

ริมฝีปากเล็ก ๆ ที่เพิ่งพ่นคำด่าเคลือบยาพิษของเจียงหาวพลันปิดสนิท เปลี่ยนสีหน้าไวราวกับนักแสดงงิ้วเสฉวน

“ว้าว! บนโลกนี้มีเกมที่สนุก มีน้ำใจ และยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไงกัน! ฉัน เจียงหาว ขอพูดไว้ตรงนี้เลยว่าเกมเอาชีวิตรอดบนถนนคือผลงานชิ้นเอกอันดับหนึ่งของจักรวาล!”

พูดจบยังทำมือเป็นรูปหัวใจใส่อากาศ ยิ้มแฉ่งราวกับดอกทานตะวัน ราวกับคนที่เพิ่งสาปแช่งบรรพบุรุษระบบไปสิบแปดชั่วโคตรเมื่อครู่ไม่ใช่เธอเลยสักนิด

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ส่งเสียง “ซ่า” อย่างน่าประหลาด เงียบไปเต็ม 3 วินาทีจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

【ขอให้ผู้เล่นทุกคนสุ่มเลือกยานพาหนะประจำตัว】

เจียงหาวเลียริมฝีปาก จ้องวงล้อขนาดใหญ่ที่ผุดขึ้นมาตรงหน้าอย่างไร้ที่มา

วงล้อนี้ใหญ่เว่อร์วัง ราวกับชิงช้าสวรรค์ที่ตั้งตระหง่าน ช่องบนวงล้ออัดแน่นเบียดเสียดกัน แต่ละช่องเขียนชื่อยานพาหนะเอาไว้

มีทั้งจักรยาน รถสามล้อ รถไฟฟ้า และของกะโหลกกะลาอื่น ๆ รวมถึงรถออฟโรด รถบรรทุกใหญ่ รถบ้าน ซึ่งแทบจะเทียบเท่ากับถูกรางวัลลอตเตอรี่ 5 ล้าน

เจียงหาวกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่

พูดตามตรง เธอมีชีวิตมา 20 ปี ไม่เคยจุดธูปไหว้พระสักดอก ตั้งแต่เล็กจนโตดื่มน้ำเย็นยังติดฟัน กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ไม่มีซองเครื่องปรุง ออกจากบ้านทีไรฝนตก พกร่มทีไรแดดออก ที่มีชีวิตครบสามสิบสองซี่มาจนอายุ 20 ได้ก็เพราะดวงแข็งล้วน ๆ

แต่พอเข้ามาในเกมเฮงซวยนี่ ค่าโชคของเธอกลับพุ่งขึ้นไปถึง 99 ราวกับได้นั่งจรวดไม้ไผ่

เหมือนเด็กห่วยที่รั้งท้ายมาตลอด อยู่ ๆ ก็สอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียน แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

เจียงหาวจึงเริ่มอธิษฐานอย่างบ้าคลั่ง เธอไล่เอ่ยชื่อเทพเซียนทุกองค์ที่นึกออก ตั้งแต่เง็กเซียนฮ่องเต้ พระยูไล เจ้าแม่กวนอิม ไปจนถึงพระผู้เป็นเจ้าและซุสทางตะวันตก แม้แต่เทพเจ้าที่ดินที่แค่เดินผ่านมาก็ยังไม่เว้น เรียกได้ว่าศรัทธาครอบคลุมทั่วทุกสารทิศ ไม่มีช่องโหว่ ข้ามประเทศ ข้ามภพ และข้ามมิติ

เธอไม่ได้ขอรถดีเลิศหรือหรูหรา ขอแค่คันเร่งบิดด้วยมือได้ เบรกก็บิดด้วยมือได้ อย่าให้ต้องใช้เท้าเหยียบเด็ดขาด ตอนนี้เท้าสองข้างของเธอมีประโยชน์อย่างเดียวคือ “มีไว้ให้ดูเหมือนมีเท้าสองข้าง” ช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง

ปลายนิ้วแตะลงเบา ๆ วงล้อใหญ่ก็หมุนติ้วราวกับเสพยา ช่องสีสันสดใสพร่าเลือนรวมเป็นเกลียวหมุนหลากสีในพริบตา

วงล้อหมุนช้าลงเรื่อย ๆ เข็มชี้กวาดผ่านช่องแล้วช่องเล่า ในที่สุดก็ส่ายไปมาจนหยุดนิ่ง เข็มชี้ตั้งตรงปักลงบนช่องหนึ่งพอดี

วินาทีถัดมา แสงสีขาวสว่างพร่างพรายขึ้นกลางพื้นที่ว่าง โครงร่างของยานพาหนะค่อย ๆ ปรากฏชัด

สีขาวน้ำนมละมุนตา ตัดกับสีชมพูอ่อนหวานชวนใจละลาย เบาะนั่งบุผ้าลูกไม้เนื้อนุ่มสั่งตัดพิเศษ หนาถึงสามชั้น ที่วางแขนเคลือบสีด้านให้สัมผัสหรูหรา ตรงที่วางแขนด้านซ้ายฝังตะกร้าสานหวายแท้ขนาดเท่าฝ่ามือ ด้านในปูผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ลายเดียวกัน ส่วนที่วางแขนด้านขวามีร่มพับสีชมพูประดับลูกไม้แขวนอยู่

รถเข็น

【รถเข็นสีชมพูขาวแสนประณีต เพราะค่าโชคของคุณสูง เกมเลยแอบเปิดทางให้เป็นพิเศษ หวังว่าคุณจะชอบมันนะ~】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป