หลังครุ่นคิดอยู่หลายวินาที เธอก็ตัดสินใจถอดร่มพับลูกไม้ที่แขวนอยู่กับรถเข็นออกมา กำไว้ในมือแล้วเหวี่ยงสองสามที
สัมผัสมือใช้ได้เลย เบาและจับถนัดมือ ส่วนพลังทำลายล้างยังไม่รู้ แต่มีอะไรสักอย่างอยู่ในมือ อย่างน้อยก็ช่วยเพิ่มความมั่นใจขึ้นมาหน่อย
มันเป็นอาวุธปลอบใจตัวเองประเภท “จะสู้ไหวหรือเปล่าค่อยว่ากัน แต่ขอตั้งท่าไว้ก่อน”
เจียงหาวเข็นเข้าไปใกล้หีบสมบัติ แล้วใช้ปลายร่มเขี่ยฝาหีบอย่างระมัดระวัง
ฝาหีบเด้งเปิดดัง “กึก” เธอไม่แม้แต่จะมองว่าข้างในมีอะไร รีบบังคับรถเข็นถอยหลังด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้ทันที
ถึงจะยังช้าเหมือนเต่าคลาน แต่สำหรับเธอแล้ว ล้อแทบหมุนจนควันขึ้น ฝ่ามือก็เกือบเสียดสีจนเกิดประกายไฟ
แต่ดูเหมือนค่าโชค 99 ของเธอจะช่วยเธอได้แค่จนถึงตอนเจอหีบสมบัติทองคำใบนี้ แล้วก็เลิกงานไปเสียแล้ว
เสียงคำรามระเบิดขึ้นกะทันหัน จนเกือบทำแก้วหูเธอแตก ตามด้วยกลิ่นคาวเหม็นเน่าชวนอาเจียนที่พุ่งเข้าปะทะหน้า สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งปรากฏขึ้นข้างหีบสมบัติราวกับเสกได้
เจียงหาวเพ่งมองชัด ๆ แล้วแทบกัดฟันกรอด
สัตว์ประหลาดตรงหน้าดูคล้ายหมาป่า แต่มีหกขา ปลายขาแต่ละข้างมีกรงเล็บแหลมงุ้มเหมือนตะขอ ปลายเล็บสะท้อนแสงเย็นเยียบ ราวกับมีดสั้นอาบยาพิษ
ดวงตาสีเหลืองเทาขุ่นมัวสองข้างจ้องเธอเขม็ง ปากฉีกกว้างแทบถึงโคนหู มีน้ำลายเหนียวข้นสีเหลืองคล้ำห้อยอยู่ตามซอกฟัน หยดลงพื้นทีละหยด
แถมเจ้านี่ตัวยาวเกือบสองเมตร ใครจะไปรู้ว่าของก้อนมหึมาขนาดนี้ยัดเข้าไปในหีบสมบัติทองคำใบเล็ก ๆ ได้ยังไง!
โธ่เว้ย ไม่ใช่ว่าค่าโชคของเธอมีตั้ง 99 หรอกเหรอ! แล้วบ้าบออะไรถึงเปิดหีบใบแรกเจอสัตว์ประหลาด แถมยังแข็งแกร่งขนาดนี้อีก!
ค่าโชคนี่แจกส่ง ๆ เป็นล็อตหรือไง? โชค 99 ยังได้เจ้านี่ แล้วคนโชค 1 เปิดหีบทีคงได้พุ่งขึ้นสวรรค์ทันทีเลยสินะ? มีบริการหลังการขายไหม ฉันจะร้องเรียน!!!
เจียงหาวด่าอยู่ในใจไม่หยุด พลางเหวี่ยงร่มพับในมือไปมารอบทิศทางแบบไร้จุดบอด
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากกางร่มเพื่อกันสัตว์ประหลาดไว้อีกฝั่งหรอก แต่ปัญหาคือร่มบ้า ๆ คันนี้ทำจากลูกไม้ทั้งคัน!
ลูกไม้ทั้งคัน!
ของบอบบางชนิดที่แค่เล็บมือเฉี่ยวโดนก็ขาดได้!
แล้วจะกางร่มทำไม? หวังจะใช้ลายฉลุที่มองทะลุได้ล่อให้สัตว์ประหลาดตาลายจนสลบหรือไง?
เพียงไม่กี่วินาที สัตว์ประหลาดก็ประชิดถึงตัวแล้ว
หัวใจของเจียงหาวแทบกระเด็นออกมาจากลำคอ
จบเห่แล้ว!!!
เมื่อเห็นว่าถอยก็ไม่ได้ หลบก็ไม่พ้น รอบด้านล้วนเป็นทางตันถึงตาย เจียงหาวจึงกัดฟัน ตัดสินใจเด็ดขาด เลิกเหวี่ยงร่มไปมาอย่างไร้ทิศทาง แล้วกำด้ามร่มแน่น แทงสวนสัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้ามาตรง ๆ
ไม่รู้ว่าโชคที่เมื่อครู่ยังอู้งานหายหัวไปไหน เพิ่งสำนึกผิดแล้วกลับมาทำงานหรือเปล่า การแทงครั้งนี้ของเธอถึงได้ไม่พลาดเป้าแม้แต่น้อย ปลายร่มพุ่งเข้าไปในลำคอสัตว์ประหลาดพอดิบพอดี
มุมแทงพิสดารเกินไป ความแม่นยำก็เหลือเชื่อจนไม่ใช่แค่เจียงหาวที่ชะงักไปชั่วขณะ แม้แต่สัตว์ประหลาดยังตะลึงจนเผลอขย้อนออกมา
เวลาไม่คอยท่า ซ้ำเติมตอนมันอ่อนแอนี่แหละ!
เจียงหาวฉวยจังหวะที่สัตว์ประหลาดกำลังสงสัยในชีวิตหมาป่าของตัวเอง รีบออกแรงดันด้ามร่มเข้าไปอีก หวังแทงเจ้านี่ที่เกือบทำเธอตกใจจนได้ไปเกิดใหม่ให้ตายคาที่
แต่สัตว์ประหลาดยังไม่ทันตาย เธอกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูเสียก่อน
ไม่ใช่เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชา แฝงความเยาะเย้ยอาฆาตแบบระบบเกม แต่เป็นเสียงผู้ชายทึ่ม ๆ อู้อี้ ๆ
“เจ็บ ๆ ๆ ๆ ... อ้วก... ฆ่า ๆ ๆ ๆ ... อ้วก...”
เจียงหาวนิ่งอึ้งไปทั้งตัว
นี่มันตัวอะไรกัน?
ใครกำลังพูดอยู่?!
ขณะเดียวกัน เสียงอีกเสียงก็ดังติ๊งขึ้นข้างหู เฉียดทับเสียงคร่ำครวญนั้นพอดี
【ตรวจพบว่าผู้เล่นได้ยินเสียงในใจของสัตว์ประหลาด ปลดล็อกอาชีพนักอัญเชิญสำเร็จ ต้องการทำพันธสัญญากับหมาป่าคลั่งระดับสามหรือไม่?】
ประโยคนี้สำหรับเจียงหาวแล้วไพเราะราวกับเสียงสวรรค์ ทำให้หูที่อื้ออึงกลับสดใสขึ้นมาทันที
อะไรคือการรอดพ้นจากทางตัน? อะไรคือฟ้าปิดทางแต่ไม่ปิดทางรอด? อะไรคือเดินทางจนสุดทางแล้วกลับไร้ทางออก พลันพบหมู่บ้านดอกหลิวท่ามกลางร่มเงาดอกไม้?
ยังจะต้องลังเลอะไรอีก? เธอรีบแหกปากตะโกน “ตกลง ๆ ๆ” สามครั้ง กลัวเหลือเกินว่าช้าไปแม้แต่วินาทีเดียวแล้วจะไม่ทัน
เสียงสุดท้ายเพราะตื่นเต้นเกินไปจนแตกพร่า ลอยออกไปไกล
ทันทีที่เสียงเงียบลง หมาป่าคลั่งซึ่งกำลังแยกเขี้ยวกางเล็บและจวนจะพุ่งเข้าขย้ำหน้าเธอ ก็มีแสงสว่างขึ้นตรงหว่างคิ้ว ลวดลายตราเผ่าอันซับซ้อนปรากฏขึ้นกลางอากาศ
จากนั้นเส้นด้ายบาง ๆ ก็ค่อย ๆ ยื่นออกมาจากใจกลางตราเผ่า โปร่งแสงและเรืองแสงจาง ๆ ลอยเชื่อมเข้ากับหว่างคิ้วของเจียงหาว
หนึ่งนาทีต่อมา เส้นด้ายค่อย ๆ สลายไป ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
หมาป่าคลั่งที่เมื่อครู่ยังดุร้ายเหี้ยมโหด ใช้หกขาตะกุยพื้น แทบอยากเคี้ยวกระดูกของเจียงหาวให้แหลกแล้วกลืนลงท้อง จู่ ๆ ก็แข็งค้างอยู่กับที่ ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดภาพ
ด้ามร่มลูกไม้ยังติดคอหอยมันอย่างน่าเวทนา แต่แววตาที่เคยมองว่า “ฉันจะกินเธอ” ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็น “นี่มันเกิดอะไรขึ้น ฉันเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน” แถมยังมีแววตัดพ้อเจืออยู่ด้วย
เมื่อแน่ใจว่าพ้นวิกฤตแล้ว เจียงหาวก็ถอนหายใจยาว แผ่นหลังที่เกร็งจนแทบเป็นตะคริวคลายลง ร่างทั้งร่างทิ้งตัวพิงรถเข็น
ให้ตายสิ เกือบคิดแล้วว่าตัวเองจะมาตายเอาที่นี่
หลังจากตั้งสติได้เล็กน้อย ในที่สุดเธอก็มีเวลาคิดถึงเสียงในใจที่เพิ่งได้ยินกับความหมายของอาชีพนักอัญเชิญ
เธอทบทวนข้อมูลในหัวตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียด ผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเจียงหาวก็ค่อย ๆ เป็นประกาย มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ใครจะไปคิด! ใครจะไปคิด!
เธอกลับปลดล็อกอาชีพได้โดยบังเอิญ!
แถมยังเป็นนักอัญเชิญ อาชีพที่เข้ากับคนขาพิการอย่างเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
ตอนนี้เธอเป็นนักอัญเชิญระดับหนึ่ง ทำพันธสัญญากับสัตว์ประหลาดได้พร้อมกันสามตัว
สัตว์ประหลาดจะเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่างและทำร้ายนายไม่ได้ พูดอีกอย่างคือ นับจากนี้เป็นต้นไป ชีวิตหรือตายของสัตว์ประหลาดทุกตัวที่ทำพันธสัญญากับเธอ ล้วนขึ้นอยู่กับความคิดเดียวของเธอ
นี่มันต่างอะไรกับการมีลูกน้องมือดีภักดีต่อเธอเพิ่มมาอีกสามคน?
ที่น่ากลัวที่สุดคือ สัตว์ประหลาดที่เธอทำพันธสัญญาด้วยยังมีความสามารถฟื้นคืนชีพ ทุกครั้งที่พวกมันตาย เธอแค่ต้องใช้พลังจิต ก็คืนชีพพวกมันตรงนั้นได้
นั่นหมายความว่าสัตว์ประหลาดใต้บังคับบัญชาของเธอเป็นเครื่องจักรที่ทำงานได้ไม่มีวันหยุด ใครจะรับมือไหว?
ลองนึกภาพว่าอีกฝ่ายสู้จนกระสุนและเสบียงหมด ในที่สุดก็ล้มลูกน้องของเธอลงได้ พวกเขาหอบหายใจเตรียมฉลอง แต่พริบตาต่อมา ลูกน้องกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง ฝ่ายตรงข้ามคงหัวใจวายคาที่แน่
ความสามารถนี้โกงเกินไปแล้ว
จากนั้นข้อมูลของลูกน้องราคาถูกที่เพิ่งเก็บมาได้ก็ปรากฏขึ้นในหัว
【ชนิด: หมาป่าคลั่ง
ระดับ: สามดาว
พละกำลัง: 38
ความว่องไว: 42
หมายเหตุ: หมาป่าคลั่งสามารถเร่งความเร็วอันน่าทึ่งได้ในระยะสั้น เมื่อพุ่งตรงเข้าหาเป้าหมายจะหลบหลีกได้ยากยิ่ง มันใช้เขี้ยวคมกัดล็อกจุดสำคัญของเหยื่อ มีแรงขบกัดสูง และน้ำลายมีพิษอ่อน ๆ ซึ่งสร้างความเสียหายต่อเนื่องได้】
เจียงหาวมองค่าพลังที่สูงกว่าของตัวเองไม่รู้กี่เท่า แทบอยากแหงนหน้าหัวเราะลั่น
เธอหันไปมองหมาป่าคลั่ง หมาป่าหกขายักษ์ที่ยาวเกือบสองเมตรยังนั่งอยู่ตรงนั้น สงสัยในชีวิตหมาป่าของตัวเอง พลางขย้อนเป็นระยะ
เห็นชัด ๆ ว่ามันยังอัปลักษณ์และน่าขยะแขยงเหมือนเดิม แต่ตอนนี้เจียงหาวกลับรู้สึกว่าเจ้าตัวใหญ่ตัวนี้ดูเข้าตาขึ้นมานิดหนึ่ง
มีลูกน้องใช้ฟรีแบบนี้ ในที่สุดเธอก็ไม่ใช่คนพิการตัวบางที่อาจถูกฆ่าตายกลางถนนได้ทุกเมื่ออีกต่อไป!