ถูกต้องแล้ว สัตว์ประหลาดตัวสุดท้ายก็คือแกะตัวหนึ่ง
พูดแล้วก็แปลก เจียงหาวมาอยู่บนถนนเอาชีวิตรอดครบเจ็ดวันแล้ว เจอสัตว์ประหลาดมาไม่รู้กี่ชนิด แต่เพิ่งเคยเจอปีศาจแกะเป็นครั้งแรก
ที่หายากยิ่งกว่านั้นคือ ปีศาจแกะตัวนี้ไม่ได้ตัวใหญ่โตอย่างที่คิด กลับมีขนาดเล็กกว่าแกะในโลกจริงเสียอีก แถมยังตัวไม่ใหญ่เท่าสุนัขพันธุ์บอร์เดอร์คอลลี่ด้วยซ้ำ
รูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้แปลกอะไรเป็นพิเศษ มีแค่ก้นสองซีกที่ใหญ่เกินเหตุ
ทั้งเด้ง ทั้งกลม ทั้งนุ่มเด้ง
ราวกับเอาลูกโป่งใส่น้ำสองลูกไปติดไว้บนตัวแกะ เดินก้าวหนึ่งก็กระเพื่อมสามที จนชวนให้อยากยื่นมือไปตบดูสักแปะ
เจียงหาวหันไปมองเอ้อร์เฟิ่ง «จะเก็บมันไว้ทำไม?»
เธอกำลังคิดจะฆ่าแกะตัวนี้ แล้วค่อยส่งให้พ่อครัวในร้านค้าเสียด้วยซ้ำ
เอ้อร์เฟิ่งมองปีศาจแกะที่ถูกจินจินกดไว้กับพื้นด้วยอุ้งเท้า ไม่รู้ว่าเพราะเสือดาวมีจิตสังหารรุนแรงเกินไป หรือมันขี้ขลาดเอง แกะตัวนั้นถึงดิ้นขาพัลวัน ร้อง «แบ๊ ๆ» สุดเสียงจนแสบแก้วหู
ร้องได้ไม่กี่ครั้ง ร่างมันก็สั่นสะท้าน แล้วมีก้อนมูลแกะกลม ๆ กองเล็ก ๆ หล่นลงบนพื้น กระจายเกลื่อนเหมือนถั่วดำ
เอ้อร์เฟิ่งมีสีหน้าตื่นเต้น «นายท่าน ปีศาจแกะชนิดนี้พบบนถนนเอาชีวิตรอดได้น้อยมาก ข้ามีชีวิตมานานขนาดนี้ก็เคยเห็นแค่ไม่กี่ตัว อย่าดูถูกว่ามันโจมตีไม่เก่ง มูลที่มันถ่ายออกมาน่ะเป็นของดีจริง ๆ!»
มุมปากเจียงหาวกระตุก
เธอนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าก้อนมูลแกะจะเป็นของดีอะไรได้
เอ้อร์เฟิ่งเห็นเธอทำหน้าไม่เชื่อ ก็รีบอธิบาย «มูลทุกก้อนที่ปีศาจแกะชนิดนี้ถ่ายออกมา มีอานุภาพเทียบเท่าระเบิดขนาดเล็ก!»