“ทางฉันก็เหมือนกัน ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นอีก ระวังตัวด้วย”
เจียงหาวส่งข้อความเสียงสั้น ๆ มาอย่างรีบร้อน ก่อนปิดหน้าจอ แล้วเรียกจินจินกลับมาด้วยเสียงในใจ
เธอฝ่าพายุทรายเปิดประตูรถ แล้วเก็บจินจินเข้าไปในบอลจับมอนสเตอร์
แค่เปิดประตูอยู่ครู่เดียว ทรายก็ปลิวเข้าปากจนเต็มหน้า ความรู้สึกชาทั่วทั้งใบหน้า
ประตูรถปิดดังเพียะ ภายในรถมีทรายเหลืองบาง ๆ ปกคลุมอยู่แล้ว ทั้งบนเบาะ บนแผงหน้าปัด แม้แต่เส้นผมของเธอก็ยังมีทรายติดอยู่
พายุทรายยิ่งพัดยิ่งแรง บดบังฟ้าดิน รถทั้งคันโคลงเคลงราวกับถูกมือยักษ์กำไว้แล้วเขย่าไปมา
เจียงหาวไม่ได้จอดรถ ในสภาพอากาศแบบนี้ หากหยุดเพียงครู่เดียว ล้อรถก็อาจถูกทรายฝังมิด ถึงตอนนั้นจะยิ่งอันตราย สู้ขับต่อไปดีกว่า บางทีพายุทรายอาจปกคลุมแค่ถนนช่วงนี้ก็ได้
เธอวางใจมอบสิทธิ์ควบคุมพาหนะให้ระบบขับขี่อัตโนมัติ ที่จริงถึงไม่วางใจก็ไม่มีทางเลือก เพราะขับเองยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ขาของเธอขยับไม่ได้!
ในวินาทีนั้น เธอเกลียดขาสองข้างที่มีไว้ประดับอย่างที่สุด
เธอมองเอ้อร์เฟิ่งที่บินมาเกาะไหล่ตั้งแต่ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
น้ำเสียงของเอ้อร์เฟิ่งฟังดูงุนงงอย่างหาได้ยาก ปีกของมันกระพืออย่างกระสับกระส่าย “ฉัน...ฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อก่อนบนถนนไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เลย...”