ฉันนี่แหละอันดับหนึ่ง นั่งรถเข็นถล่มเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง

ตอนที่ 50 น้ำตาก็มีความคิดเป็นของตัวเอง

7 นาที· 1.6K คำ

ทันทีที่พายุทรายหยุดลง ช่องแชตก็เต็มไปด้วยข้อความดีใจที่รอดตายมาได้

บางคนยินดีที่ตัวเองยังมีชีวิต บางคนรีบแจ้งข่าวให้คนอื่นรู้ว่าปลอดภัย ส่วนบางคนก็ให้กำลังใจผู้เล่นคนอื่น ฉลองที่ทุกคนฝ่าด่านมาได้อีกครั้ง

คิดดูแล้วก็ใช่ เมื่อเทียบกับคนกว่าห้าหมื่นคนที่ตายในกองทราย คนที่ยังนั่งอยู่ในรถและส่งข้อความได้ก็นับว่าโชคดีสุด ๆ แล้ว

แต่พายุทรายที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างกะทันหันครั้งนี้ ก็ทำให้ทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ใจหายใจคว่ำ

โดยเฉพาะผู้เล่นที่เปิดกล่องวันละไม่กี่ใบ วิ่งระยะทางขั้นต่ำให้ครบไปวัน ๆ แล้วก็จอดหลบอยู่กับที่ ตอนนี้ยิ่งตกใจจนขวัญเสีย

ไม่มีใครโง่ แค่ดูคนที่ตายคราวนี้ก็รู้แล้วว่าทั้งหมดใช้พาหนะเริ่มต้นที่แย่ ไม่เคยอัปเกรด แถมยังไม่ได้ติดตั้งชิ้นส่วนเสริมสมรรถนะสักชิ้น

เกมกำลังใช้ชีวิตห้าหมื่นชีวิตบอกทุกคนอย่างชัดเจนว่า บนถนนเอาชีวิตรอดห้ามนอนกินแรง ถ้าไม่ขยันอัปเกรด ก็รอวันตายได้เลย

เจียงหาว พี่สาวตัวน้อย เจ้าลูกวัวน้อยซากุระมารุ และผู้หลงรักหนุ่มผมทองหน้าปากหมู่บ้าน ต่างส่งข้อความบอกกันว่าปลอดภัยแล้ว จากนั้นก็เริ่มมองหารางวัลที่เกมพูดถึง

ในช่องแชตต่างก็เดากันไปต่าง ๆ นานา คนส่วนใหญ่คิดว่ารางวัลน่าจะเป็นหีบสมบัติที่ไม่มีมอนสเตอร์

เจียงหาวก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

แต่เธอขับรถอยู่ตั้งสิบนาที กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหีบทองแดงริมทาง

อดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก

ในเมื่อเป็นรางวัล จะส่งให้ผู้เล่นแต่ละคนตรง ๆ ไม่ได้หรือไง จะเล่นลูกไม้อะไรให้ยุ่งยากนัก

แต่เธอเพิ่งด่าไปได้ไม่นาน ถนนข้างหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

บนถนนสีเทาขาวที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา จู่ ๆ ก็มีบ้านหลังหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางพอดี

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป