พอเขาพูดแบบนี้ คนที่เดิมยังคิดว่าเรื่องนี้ไม่น่าเป็นไปได้ก็เริ่มลังเล
ที่สำคัญคืออากาศร้อนจริง ๆ แถมแต่ละวันก็ยิ่งทนยากขึ้นเรื่อย ๆ ใครบ้างไม่อยากได้เครื่องปรับอากาศเร็ว ๆ
มีคนเริ่มช่วยพูดในแชตสาธารณะว่า “@เจียงบ้านี้นั่งรถเข็นซิ่ง เจียงคนเก่ง ไม่อย่างนั้นก็ให้แบบแปลนเขาไปเถอะ พวกเราจะรอไปเรื่อย ๆ แบบนี้ไม่ได้หรอก”
พอมีคนเริ่ม คนที่ช่วยพูดก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ชื่อของเจียงหาวถูกเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แชตสาธารณะเต็มไปด้วยข้อความ “คนเก่ง ให้เขาไปเถอะ” จนแทบเลื่อนอ่านไม่ทัน
ตอนนั้นเอง เจ้าลูกวัวน้อยซากุระมารุก็โผล่มาพร้อมเสียงหัวเราะเย็นชา
เจ้าลูกวัวน้อยซากุระมารุ: “@ชนแกให้ตายก็สมควร นี่มันฟ้าปิดทางตะวันออก ยังเปิดทางตะวันตกให้ชัด ๆ เลยนะ คนทึ่มเป็นยังไง นายก็เป็นอย่างนั้น ขอของฟรียังอุตส่าห์หาเหตุผลมาได้ตั้งเยอะ แล้วพวกนายเชื่อจริง ๆ เหรอว่าเขาได้แบบแปลนไปแล้วจะขายเครื่องปรับอากาศติดรถให้เจียงคนเก่งในราคาถูกขนาดนั้น ฝันไปเถอะ ค่าคุ้มครองเมื่อสองวันก่อนยังปลุกพวกนายให้ตื่นไม่ได้อีกหรือไง?”
ผู้หลงรักหนุ่มผมทองหน้าปากหมู่บ้าน: “ใช่เลย! จ่ายราคาไม่ไหวก็ไปหาซื้อหรือแลกกับคนอื่นสิ! มีลูกน้องตั้งเยอะ แต่หาแบบแปลนดี ๆ สักแผ่นไม่ได้หรือไง เอาแต่พิมพ์ขออยู่ในแชตสาธารณะ นายเป็นหมาจรข้างถนนหรือไง เห็นใครก็แบมือขอ?”
ทั้งสองเดือดดาลจนเลือดขึ้นหน้า ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าท่ามกลางผู้เล่นที่ใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับให้เจียงคนเก่งมอบแบบแปลน ยังมีคนที่เมื่อครู่เพิ่งแย่งเนื้อแผ่นในแก้วกระดาษไปได้ แถมขอบคุณกันยกใหญ่ปะปนอยู่ด้วย
เมื่อครู่ยังพูดว่า “ขอบคุณคนเก่ง” “ขอให้คนเก่งอายุยืนร้อยปี” พอชนแกให้ตายก็สมควรพูดแค่ไม่กี่คำ กลับเฮโลตามกันไปเสียอย่างนั้น ราวกับเจียงคนเก่งไม่ยอมมอบแบบแปลนให้ก็กลายเป็นคนบาปของทั้งเขต สีหน้าเปลี่ยนเร็วจนน่าขัน