ฉันนี่แหละอันดับหนึ่ง นั่งรถเข็นถล่มเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง

ตอนที่ 46 ฉันคืออันดับหนึ่ง ขับรถเข็นลุยเกมทางหลวง

7 นาที· 1.6K คำ

พี่สาวตัวน้อยส่ง【พิมพ์เขียวห้องนอนมิติพับเก็บได้】มาให้เธอ!

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เจียงหาวเอาแต่นอนขดอยู่บนเบาะคนขับ นอนยังไงก็ไม่สบายตัว พอตื่นมาตอนเช้าก็ปวดเมื่อยไปทั้งร่าง วันนี้ยังคอตกหมอนอีก แค่หันหัวก็ลำบากแล้ว

ถ้ามีห้องนอนพับเก็บได้ ต่อไปเธอก็จะนอนสบายขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องขดตัวอยู่บนเก้าอี้เป็นกุ้งอีก!

เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร พี่สาวตัวน้อยก็เร่งเร้าซ้ำ ๆ แล้ว

“พี่ รีบรับไปสิ! หนูบอกมาตลอดว่าจะตอบแทนบุญคุณที่พี่ช่วยชีวิตหนู แต่ก็ไม่เคยเปิดได้ของดีอะไรสักอย่าง พี่ต้องรับพิมพ์เขียวนี้ไว้นะ! หนูบอกเลย วันนี้ดวงดีสุด ๆ ยังเปิดได้โต๊ะคราฟต์อีกตัวด้วย ต่อไปถ้าเปิดได้พิมพ์เขียวดี ๆ อีก หนูก็หาเสบียงเองได้แล้ว!”

ได้ยินแบบนั้น เจียงหาวก็ชะงักไป

พี่สาวตัวน้อยคนนี้ดวงดีไม่เบาเลยแฮะ

เธอหันไปมองโต๊ะคราฟต์ที่ยังเปิดไฟอยู่ท้ายรถ แล้วมองเอ้อร์เฟิ่งที่กำลังทำงานอยู่ข้าง ๆ โดยมีพุงกลมป่อง

เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนละสายตากลับมา แล้วแตะหน้าจอแสงสองสามครั้ง ส่งพิมพ์เขียวเครื่องปรับอากาศติดรถกับเครื่องเก็บน้ำให้พี่สาวตัวน้อยไปทั้งหมด

พี่สาวตัวน้อยก้มมอง ดวงตาเบิกกว้างทันที ทั้งร่างเด้งผึงขึ้นจากที่นั่งจนหัวเกือบชนหลังคารถ

“พี่! ทำอะไรน่ะ!” เธอร้อนใจจนแทบพูดไม่ชัด “พิมพ์เขียวนั่นหนูให้พี่นะ! ไม่ได้จะซื้อของพี่สักหน่อย! พิมพ์เขียวสองแผ่นนี้แพงขนาดไหน พิมพ์เขียวห้องนอนของหนูแลกไม่ไหวหรอก หนูจะส่งคืนให้เดี๋ยวนี้แหละ!”

เธอเข้าใจดีว่าห้องนอนมิติพับเก็บได้ฟังดูหรูหราก็จริง แต่พูดให้ถึงที่สุด มันก็แค่ที่นอน คนเราจะนอนขัดตาทัพสักคืนตรงไหนไม่ได้บ้าง?

แต่เครื่องปรับอากาศติดรถไม่เหมือนกัน ต่อไปอากาศจะยิ่งร้อนขึ้น ถ้าไม่มีแอร์ คนตายได้จริง ๆ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป